بیزینس - دوم

وقتی تیپت داره داد می زنه که منو بدوشین، خوب دیگران هم می دوشنت! حالا مهم نیست که تو ذهن خودت چی داری در مورد تیپ باکلاست فکر می کنی!

این داستان مردی بود که امروز با کت و شلوار و کراوات اومده بود تا لنت ماشینشو عوض کنه. یعنی دقیقا همون کاری که من هم در اون تعمیرگاه داشتم.... مال من شد 35هزار تومن، برای اون شد 54 هزار تومن! البته جفت ماشینهامون هم 405 بودند....

پ.ن.: دوشیدن = پیاده کردن = در پاچه کردن = پول زیاد از حد معمول گرفتن برای کالا یا خدمتی!

بیزینس - یکم

در بیزینس مثل قمار یه وقتایی می بری، یه وقتایی می بازی.... اگر همیشه باختی بهت می گند بدشانس. ولی اگر همیشه بردی بهت مشکوک می شند!

این روزها - سوم

این روزها در حال انتظارم... دچار سرطان انتظار...
روزی صدبار ایمیلم را چک می کنم....
روزی صدبار موبایلم را می بینم که پیغامی یا میس کالی دارم یا نه...
روزی صدبار اطرافم را به یکباره نگاه می کنم تا فرد بخصوصی یا اتفاق بخصوصی را ببینم....
روزی صدبار در بیداری خواب چیزهایی مبهم را می بینم...
و روزی چهارصدبار ناامید می شوم....
خودم هم نمی دانم منتظر چه یا که هستم!

فقط می دانم منتظرم.... بی قرارم.... خسته ام.....

منتظرم که ببینمش، بی قرار که کی می ببینمش و خسته از اینکه چرا نمی بینمش...

شعرخوانی - سوم

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سال هاست که در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان، می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا
-خانه کوچک ما
سیب نداشت.

*حمید مصدق

اعوجاج شعری - سوم

تقدیم به آنها که در نظر دارند 16 آذر اغتشاش مخملی کنند:

من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
فقط خود را ضایع کرده ایم!
چون بر نمی خیزد کس دیگری!

من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
تازه شدیم مثل بقیه!

پسرانه

اون قدیم قدیما پسرها زن می گرفتند تا مرد بشند، حالا زن می گیرند تا کلا از مردی ساقط بشند......

اعوجاج شعری - دوم

لحظه دیدار نزدیک بود.....

اما نه دیوانه! نه مست!

نه میلرزید دلم، نه دست...

گویی در این جهان بودم!

نخراشید به غفلت صورتم را ، تیغ

نپریشید صفای زلفکم را دست

اما نه!

انگار اشتباه می کردم!

من مست بودم! مست!

آبرویم را ریخت دل!

گل را فراموش کردم!!

مزد آدم فروشی

دردسری است وقتی به هیچ جبهه ای تعلق نداشته باشی در کشوری که همه انتظار دارند که بالاخره بگویی که موافقی یا مخالف و هیچ راه سومی انگار وجود ندارد. سعی من همیشه در همرنگ جماعت بودن است تا درگیر حرف های بی پایان بر سر مسایل پوچ نشوم. اگر جمع بسیجی است دعا به جان آقا می کنم و اگر جمع مخملی است در رسای این جنبش تاریخی و رهبران شجاعش سخن می گویم. اما دیگر گاهی اوقات نمی توانم ساکت باشم! یعنی امثال برادر ابطحی نمی گذارند!

در حقیقت سیاسی ها بخصوص از نوع سیاسی بازش معمولا انسان های بی اراده ای هستند. آنها یاد گرفته اند که قدرت دارند اما فراموش می کنند در بسیاری از موارد منبع این قدرت صندلی آنها و اطرافیان و قدرت لابی آنهاست و نه اراده و خصوصیات منحصر به فرد شخصی آنها. ایران هم که نمونه بارز همینگونه آدم هاست. بی لیاقت هایی که در موج ها سوار اتوبوس شده اند و به یک باره سر از ریاست و سیاست درآورده اند.... اما تا دیروز کجا بودند خدا داند....

این آدم ها مدام می بینند برای هر حرف بی ارزششان ده ها دوربین و بلندگو و خبرنگار بی صبرانه منتظرند و بالا و پایین می شوند و اینگونه توهم برشان می دارد که کسی هستند. البته جامعه هم توهم برش می دارد که آنها واقعا کسی هستند. اما وقت عمل باید آنها را شناخت... روزی که آنها باید روی پای خودشان، اراده خودشان و مقاومت خودشان حساب کنند نه رفیق و دوست و آشنا و لابی و قس علی هذا.... آدم فروشی یکی از رفتارها در این مواقع است!

به هر حال مزد آدم فروشی آزادی است! تو آدم ها را بفروش و ما هم تو را آزاد می کنیم. تو بگو که نفهمیدی و غلط کردی و به نیابت از دیگران هم بگو که آنها هم غلط کردند تا با این پرونده قطور از اعتراف به خیانت و ارتکاب به این سنگین ترین جرم ها چون براندازی و شورش و تهدید امنیت ملی و دست داشتن در هرج و مرج ها و قربانی کردن آدم ها آزاد شوی! باور کن! آزادی مزد آدم فروشی است!

ولی عده دیگری که فقط حرف امثال تو را گوش کردند رفتند به کهریزک و بعضی هایشان هم جنازه اشان باز گشت.... راستی اینترنت زندانت ADSL بود؟ می دانی کهریزک حتی Dial-up هم نداشت! می دانی تو وقتی به خاطر چند ماه زندانی شدن دلت برای خانواده تنگ شده بود و آسمان و زمین را به خاطر تو و مظلوم نمایی برای تو به هم می بافتند، عده ای در این کشور به خاطر تو و افکار تو و حرف های تو که البته اعتراف کردی همه اراجیف بوده آن هم در کمتر از دو ماه زندانی شدن، باید برای همیشه دلشان برای فرزندشان تنگ باقی بماند و حتی نتوانستند مراسمی شایسته برای عزیزشان بگیرند؟ راستی چگونه یک آدم با این همه فضاحت و رسوایی رویش می شود هنوز سرش را بالا بگیرد و از آزادی خودش استفاده کند و لبخند به لب بیاورد وقتی پیروی از افکار او و امثال او، آزادی دیگران را گرفته و خانواده هایشان را گریان کرده است؟

کاش می شد که موسوی و خاتمی را هم به زندان می برند تا عیارشان سنجیده شود که آنها هم بعد یک ماه دچار انقلاب فکری شده و عاقل می شوند و به دل و قلوه دادن با رییس زندان و بازجو مشغول می شوند یا واقعا مردی و مردانگی بر سر عقیده وجود دارد... البته اگر عقیده ای وجود داشته باشد!!!!

پینوشت 1: هر وقت خواستید توجیهی برای رفتار آقای ابطحی پیدا کنید دوستان دیگر ایشان را به یاد بیاورید که مثل ایشان آدم فروشی و اعتراف نکردند و به قولی نگفتند که عاقل شده اند(!) و هنوز در زندانند.... در ضمن هنوز ایشان با اینکه آزاد شده اند نگفته اند که تحت فشار آن کارها را کرده اند. فعلا آزادی و خانواده مزه کرده....

پینوشت 2: من از آقای ابطحی بی اراده ترم و همان روز اول به همه چیز اعتراف می کنم ! :) اما من یک فرق دارم و آن اینکه اگر عرضه ندارم کاری را انجام دهم، دست به آن کار نمی زنم. اگر طاقت ندارم زندان بروم از دیگران نمی خواهم جانشان را بگیرند کف دستشان و برای حرف ها و عقاید من بیایند در خیابان...

انسانه ها - پنجم

وقتی به هر دلیلی فهمیدی که در جامعه نمی گنجی و باید با قوانین خنده دارش مبارزه کنی، یا جامعه نابودت می کنه یا از درون، خودت نابود می شی....

شاید یک راه حل اینه که اون جامعه رو ترک کنی و بری جامعه ایده آل خودت رو پیدا کنی و یا شاید خوبه که آدم گاهی اوقات گوسفند باشه! کاملا جواب میده....

شکرانه - یکم

وزیری مرفه برای وزارت رفاه! چه دری با تخته جور کرد این رییس جمهور!

خدایا یعنی بعد از 2500 سال دوران تاریک فامیل بازی و رفیق بازی و پارتی بازی در مرز پرگهر، ما به شایسته سالاری رسیده ایم و کسی در راس امری قرار گرفته که شایسته ترین برای آن امر است؟ یعنی آیا ما کسی را در ریاست رفاه خود می بینیم که می فهمد رفاه یعنی چه؟ و آیا بعد از چهار سال همه مردم ما چون آن وزیر محترم در رفاه به سر خواهند برد؟

خدایا بواسطه این نعمت هیچ زبان نتواند که شکر تو به جای آورد...

شعرخوانی - دوم

عشق،
چشمی است که گاه خود را به کوری می زند،
تا از خیابان عبورش دهی،
بی آنکه بدانی عبورت داد

* بهمنی

تگلس - دوم

خبر وحشتناکی است آن هم در کشوری که خیلی در بعضی مسایل ادعایش می شود! نه اینکه منظورم این باشد که این اتفاقات اصلا نباید در جامعه ما بیفتد. نه! به هر حال در هر جامعه ای آدم هایی اینچنینی هستند. اما منظور از نوشتنم چیز دیگری است.

ببینید اگر همچین اتفاقی در آمریکا یا آلمان افتاده بود، اولین خبر از اخبار آن روز در تلویزیون و کیهان به این اقدام وحشیانه در آن کشورهای به ظاهر متمدن اختصاص پیدا می کرد تا هرچه بیشتر آن کشورها بی آبرو شوند. بعد هم آقای خامنه ای کلی در سخنرانی خود با اشاره به این اتفاق به تباهی فرهنگ غرب اشاره می کرد و احمدی نژاد هم در اولین کنفرانس خود پایان سرمایه داری و غرب را به واسطه این اتفاق نزدیک می دید و اعلام می کرد که برای به دست گیری مدیریت جهان آماده است. دید این آدم ها همیشه رو به بیرون است. می خواهند جهان را بسازند و متحول کنند اگرچه از مدیریت چند خیابان در روز 13 ابان و تحول فکر چند جوان هم ناتوانند! همیشه اتفاقت بد بیرون را می بینند و تبلیغ روی آن می کنند اما اتفاقات مشابه داخل را کاملا به فراموشی می سپارند و حتی طبیعی می دانند! به همین دلیل کارشان هم بستن چشمشان به حقایق و واقعیت هاست. احتمالا تا جایی که وقتی به خوشان بیایند و ببینند که کاملا در باتلاق گیر افتاده اند.

در جبهه مقابل این افراد هم خبر خوبی نداریم. همه چیز ما با سیاست ما گره خورده است. ده ها مورد اینگونه تجاوزات به راحتی فراموش می شوند ولی اگر فقط ربط سیاسی داشته باشند تا عرش اعلا صدایشان بالا می رود. به راستی آقای کروبی کجاست تا بیاید نامه بنویسد که چرا این اتفاق و اتفاقات مشابه در جامعه ما به راحتی می افتد و ما نمی توانیم کاری کنیم؟ چرا نامه ای نمی نویسد تا بگوید مسئولیت این همه حادثه مشابه به عهده کیست؟ چرا نامه ای نمی نویسد و نمی گوید که چرا سیستم قضایی، پلیسی و قانونی ما اینقدر ناتوان است که افرادی اینگونه بدون ترس دست به این اقدامات می زنند؟ آیا اگر این زن ها ربطی سیاسی داشتند هم باز اینگونه معصومانه مورد بی توجهی آقایون قرار می گرفتند؟

لینک­ها:

تجاوز 6 نفر به يك زن در حوالی قيامدشت

زن سرايدار قرباني 3شيطان صفت

تجاوز به عنف دارد رویه می‌شود و ما در تعطیلاتیم