سفرنامه سیزدهم - روستای اوروست و چشمه باداب سورت

روستای اوروست در جاده شهمیرزاد (سمنان)-ساری به سمت کیاسر است. خود روستا خبری نبود. ایناهاش اینم عکسش:

دیدید خبری نبود... اما این روستا دو مشخصه بارز داره: یک اینکه یک حسینیه داره که هوای توش از بیرون سردتره! پس اگر می خواهید گرم بشین همون بیرون بمونین سنگین ترید!  دوم اینکه پیرمرداش از جووناش روابط عمومی بهتری دارند. دلیلش هم اینه که وقتی اتوبوس ما اومد توی روستا یک عده جوون دور اتوبوس ما جمع شدند احتمالا برای اینکه دخترا رو دید بزنند. بنده خداها آخه تو روستا که از این چیزا ندارند... حالا این همه جوون وایساده بودند که یک پیرمرد اومد و سر صحبت رو با یکی از دخترهای همراه ما باز کرد و مابقی ماجرا (البته موبایل نداشت که شماره بده :) ). این که می گن دود از کنده بلند میشه همینه دیگه...

چشمه باداب سورت در نزدیکی روستای اوروست است که محل چشمه بالای یک کوه کوچک است. «بادآب» به معنی آب گازدار و سورت نام منطقه ای است که چشمه ها در آن قرار گرفته. موقعی که ما رفتیم آب چشمه زیاد نبود و من نمی دونم در کل سال اینجوریه یا اون موقع فقط اینجوری بود... به هر حال در مسیر کلی می تونید از طبیعت لذت ببرید حتی اگر آب چشمه خیلی زیاد نباشه... این هم عکس زمین مسیر است. دلیل این شکلی بودن زمین هم آهکی بودن آب چشمه است... اگر آب چشمه رو هم بچشید متوجه می شید که این چشمه از اون چشمه ها نیست... فرق فوکوله :)

 

این بخش آجری رنگ در نزدیکی محل چشمه که دیگه محشر بود... خداوکیلی رنگ رو دارید...

یک نکته مهم اینه که روی بخش های آجری رنگ نباید راه برید چون به راحتی خراب می شند... می دونم که برای ما ایرانی ها توجه به این موارد سخته ولی خوب از ما گفتن بود... این هم نمای روبروی چشمه که دیگه نیاز به تعریف نداره....

بیزینس - چهارم

به دو چیز در بیزینس دنیا ایمان آوردم: یکی آمریکایی ها در اقتصاد و دیگری طلا در دارایی ها... هر چقدر هم که پایین برند و به حضیض ذلت برند، آخر سر دوباره بلند می شند... کلا در بلند مدت هر کی با اینها باشه ضرر نمی کنه ولی در کوتاه مدت شاید...

در بیزینس ایران با توجه به اینکه ظهور یک آدم با فهم و شعور در عرصه اجرایی اقتصاد ایران تا سال های سال (تا خود ظهور آقا) بعید است، هنوز به ملک و زمین ایمان دارم... باز هم در بلند مدت البته.

سفرنامه دوازدهم : شمال در زمستان

همیشه سفر برای من یک مسکن خوب بوده... وسیله ای که حتی گاه برای فرار از خودم هم بهش پناه می برم... طبیعت، آدم های محلی، و سکوت و دوری از اینترنت و چک میل و انقلاب مخملی و غیرمخملی.... همه و همه یعنی برای من یک دوپینگ واقعی... حالا این دوپینگ اگر شمال باشه اونم وسط زمستون که دیگه هیچ! چون علیرغم برداشت عامه زمستون شمال به نظر من بهتر و قشنگ تر از تابستونشه. البته قبول دارم شنا کردن رو از دست می دیم که ما هم راه حلش رو داریم: مثل احمق ها نصفه نیمه می ریم توی آب سرد دریا و بعد هم سگ لرز می زنیم! باور کنید که این کار رو کردیم و مریض هم نشدیم!

خوب برنامه هم روز 22 بهمن ماه شروع شد که با بر و بچ محل کار که تقریبا 30 نفر می شدیم رفتیم مسافرت تور مانند... یعنی اول 9 نفر دختر و پسر آشنا و دو زوج بودیم که بعدا تعدادی از دخترهای شرکت گفتند که اونا هم می خواند با ما بیاند (چه چشم سفید! ). بنده خداها با خودشون گفته بودند که یا ما پسرا اونا رو می خوریم یا اونا ما رو، که در هر دو حالت اهداف بلند مدت اونها از این سفر برآورده شده و امسال دیگه به حول و قوه الهی نیاز به سبزه گره زدن در روز سیزده عید نیست... متاسفانه در نهایت هیچ کدوم دیگری رو نخوردیم و صحیح و سالم در سایه آقا و اسلام به بلاد خود رجعت کردیم و توطئه اسکتبار خنثی شد.... در نهایت هم دو سه تا زوج دیگه هم اضافه شدند و راهی شدیم...

اول رفتیم روستای اوروست و چشمه "باداب سورت" که در کنار این روستا بود. خود روستا خبری نبود ولی چشمه عالی بود. در حد اینکه می خواستی اونجا رو بخوری....

بعد هم رفتیم به میانکاله و کلی پرنده از جمله فلامینگو و عقاب دریایی و دیگر پرندگان را از نزدیک (حدود 300 متری البته) زیارت کردیم... دقیقا عین فیلم های حیات وحش که از این موجودات نشون می دند فقط به طور واقعی...

برنامه بعدی دشت ناز بود که محلی است که هم اکنون منطقه حفاظت شده برای پرورش گوزن های زرد ایرانی است که آنها را انقراض نجات داده است. البته این گوزن ها را به زور از دور زیارت کردیم...

برنامه آخر هم  آشوراده بود که در حقیقت تنها جزیره دریای خزر است که در منتها الیه شرقی میانکاله و در کنار بندر ترکمن قرار دارد. پس عجیب نیست که سری هم به بازارچه بندر ترکمن زدیم و کلی دختر چینی باکلاس با زبون فارسی دیدیم :)

راهنمامون هم "حر منصوری" بود که دو شب هم خونش بودیم و یکی از بهترین آبگوشت های عمرمان را هم در اونجا خوردیم... راستی  این هم وبلاگشه که مربوط به میانکاله است...

بدترین بخش برنامه هم این بود که بعد از چهار روز مثل انسان ها زیستن محکوم به بازگشت به تهران بودیم.... نمی دونم این شهر چرا اصلا به دلم نمی چسبه... مرده شورشو ببرند الهی!

بعد از مدت ها سفر رفتن و سفرنامه ننوشتن از این سه چهار روزه به تدریج خواهم نوشت و عکس ها را نیز خواهم گذاشت... قربتا الی الله!

انسانه ها - نهم

اگر پیکان سواری با همون پیکان می تونی کلی از زندگیت لذت ببری... با زن و بچه و رفقا مسافرت بری، گردش بری و کلی لذت های دیگه... اما امان از موقعی که وقتی خودت و جد و آبادت همه پیکان سوار بودند به این نتیجه برسی که دیگه پیکان ماشین خوبی نیست و تو باید بر خلاف همیشه و گذشته خودت و جد و آبادت، بنز سوار بشی... هیچوقت ندیدم آدمی بتونه تو این شرایط دیگه از زندگیش لذت ببره، حتی اگر به اون بنز آرزوهاش هم برسه....

پینوشت: در روایت است که کلاغی بود که مسحور زیبایی طاووس شد و برای همین پرهایش را رنگی کرد و راه رفتن طاووس را تقلید کرد... مدتی به این کار گذشت و بعد فهیمد که با این رنگ ها و اداها نمی تواند طاووس باشد. اما موقعی به این نتیجه رسید که دیگر کلاغ هم نمی توانست باشد...

...

ناراحت کننده ترین اتفاق زندگیم آن است که درد کسی را ببینم و بدانم چگونه باید به او کمک کنم، ولی از کمک کردن به او ناتوان باشم... ناراحتم از ناتوانیم برای وطنم، مادرم، خواهرم و حتی خودم!

مرا ببخشید برای همه ناتوانی هایم....

مرز پرگهر - چهارم

 

 

شنیدستمی که لگوی روزنامه تهران امروز، یکی از روزنامه های وابسته به جناح حق، دارای صورت قبیحه ناحقی است (لگوی بالا)... گویا زنی داخل لگو دارد حرکات موزون انجام می دهد.... آن لگو را دیدم و اول خانم محترم رو ندیدم. دقیق تر دیدم و باز ندیدم... بعد باز دقیق تر و ناگهان تصویر آن جرثومه فساد ظاهر شد... ایناهاش اینه:

حالا نمی دونم چی بگم... خوب واقعا شبیه! واقعا حق دارند که بگند این لگو مشکل شرعی داره. اما یه چیزی: من که به قول آقایون از ایادی و فریب خوردگان استکبار هستم و انواع و اقسام فسق و فجور رو مرتکب می شم یعنی عمراً این زن رو داخل این لگو می دیدم و حتی حالا هم که گفته بودند یه زنی هست، طول کشید تا ببینمش. اما نمی دونم اینا که اهل بهشت و جبهه اسلام و جای مهر روی پیشونی و سر به زیر و نگاه پایین هستند، چه جوری این زن رو دیده بودند؟

یه سوال دیگه: اینا که این زن مجازی رو این جوری در داخل این لگو رصد کرده اند، زن های واقعی رو چه جوری زیر نظر دارند و رصد می کنند؟

پینوشت: چشم و دل سیر بودن، مهمتر از ادای دینداری درآوردنه... همین! زیاده جسارته به قول گل آقا!

انسانه ها - هشتم

... و خدا انسان را Oskol آفرید تا به یک پیروزی Chosaki فکر کند عرش اعلا را فتح کرده است و به یک باخت الکی فکر کند که به انتهای دنیا رسیده است.....

داستانک - سوم

روزي دو نفر در جنگل قدم مي زدند.ناگهان شيري در مقابل آنها ظاهر شد. يكي از آنها سريع كفش ورزشي اش را از كوله پشتي بيرون آورد و پوشيد.

ديگري گفت بي جهت آماده نشو هيچ انساني نمي‌تواند از شير سريعتر بدود. نفر اول به دومي گفت : قرار نيست از شير سريعتر بدوم. كافيست از تو سريعتر بدوم!

انسانه ها - هفتم

حتما می تونی با سرنوشت مبارزه کنی،  اما خوب شکست می خوری ....

...

دیشب رفتم قهوه بخرم که دیدم قهوه فروشی نزدیک میدون فردوسی بسته است... نزدیک ترین جا قهوه فروشی مارینا بود در امیرآباد... مرد جوونی که همیشه در آن مغازه می نشست چند تار موی سپید پیدا کرده بود... انگار دیگه جوون نبود.... با اینکه خیلی کم حرفه و معمولا تو خودشه این دفعه گفت:


- قیافتون آشناست؟

- آره! خوب من یک زمانی همه قهوه هامو از شما می خریدم... اون زمان دانشجوی دانشکده فنی بودم... اما الآن سه چهار سالی هست که نمیام... در حقیقت از همون زمانی که رفتم شریف....

و بعد ساکت شد.... دوباره رفت تو جلد سکوت و نگاه پایین همیشگیش.... دونه های قهوه رو ریخت داخل آسیاب و من مشغول تماشا... و در اون سکوت یکهو خاطراتی یادم افتاد که شاید چند سالی بود فراموش کرده بودم.... واقعا عمر ما چه جوری میگذره.....همه چیز دوباره برگشت و خاطره ها زنده شدند...

برای مرور خاطره هام معمولا چندجا به صورت سنتی می رم. دربند، توچال و جردن ولی تو این مدت هیچوقت اطراف دانشکده فنی نرفته بودم... اما دیدن اون مرد جوون یه جوری باعث شد موقع برگشت برم به سمت فنی.... دانشکده فنی مثل همیشه حتی تا ساعت 9 شب هم درش باز بود و بچه ها غذا بدست داشتند می رفتند تو. درست مثل ما در اون زمانها... خدای من! واقعا من چهار سال عمرم رو اینجا بودم؟.... واقعا اینجا جاییه که با اون همه آدمی که از صبح تا شب با هم بودیم وقت گذروندیم... حالا هر کی یوره. یکی آمریکا، یکی کانادا و یکی اروپا... و تو کجا داری می ری؟

مثل آدمی شده بودم که حافظش رو از دست داده و حالا با دیدن یک سری تصویر، یه چیزایی داره یادش میاد. روزهای سخت و روزهای خوب.... خاطرات خیلی دور، خیلی نزدیک... نمی دونم چند بار از بالا تا پایین امیرآباد رو دور زدم فقط می دونستم یکهو انگار دلم تنگ شده، انگار دوست دارم برای اون همه آدم، اون همه خاطره گریه کنم... می خوام برای عمر خودم گریه کنم.... برای اون همه چیز که سر جاشون بودند، به جز ما و به جای ما صورت هایی بودند شبیه ما که شاید اونها هم چند سال بعد دنبال خاطرات گم شده اشان با حسرت در و دیوار دانشکده فنی را ورانداز می کنند...

ما می گذریم... اما تا کی؟ تا کجا؟ و آیا به بطالت گذشتیم؟

پسرانه

هر جوری خواستم بنویسم که دخترا باور کنند که پسرها فقط به خوشگل بودن دخترها اهمیت نمی دند تا دیگه این بنده خداها از صبح تا شب جلوی آینه نایستند و انواع و اقسام پودر و کرم و رژ رو به خودشون نمالند و مدام تتو و لیزر و اپیلاسیون و دیگر موارد جینقولاسیون رو انجام ندند.... اما خوب دیدم به جای بافتن این چرندیات و جفنگیات از بالای منبر کافه خانه، خود من هم ته دلم عکس سمت راستی رو ترجیح میدم....

 دخترها! پس بدون تردید به کارتون ادامه بدین که کارتون درسته! دختر کلا باید خوشگل باشه....

...

از صبح حالم خوب نبود... مثل مرغ پر کنده بودم و هنوز هم هستم... "هی چته امروز؟ انگار قاطی پسر!" رو چند بار شنیدم... گزارش رو تکمیل کردم ولی همش وسطش فکرم اینور و اونور بود. نمی دونم اصلا چی نوشتم و تحویل دادم.... اصلا نمی تونستم تمرکز کنم و هنوز هم نمی تونم.... یعنی خیلی وقته که نمی تونم تمرکز کنم.... واقعا برام فکر کردن به یک چیز سخت شده از بس مدام زیر رگبار فکرهای الکی، ترس های الکی، و اضطراب های الکی بودم... حتی موقعی که کاملا امیدواری که وضعیت خوبه بالاخره یه چیزی یا کسی هست که حالت رو بگیره..... بالاخر سنگم که باشه متلاشی میشه، ما که گوشت و پوست و استخونیم....

خدایا می شه یکبار سرم رو از بالشت بردارم و اون روز با لبخند آدم های اطراف و انرژی و امید شروع بشه؟ خدایا می شه یک روز وقتی می خوام صبح رو ببینم آدم ها منفی بافی نکنند و مدام سیگنال منفی ندند؟ خدایا می شه این مردم فقط یک روز از ته دل شاد باشند و لبخند رو لباشون باشه؟ می شه به آدم انرژی بدند به جای اینکه حس و حال آدم رو نابود کنند؟ خدایا می شه تو این مرز خراب شده یک روز با امیدواری به فردا سرم رو دوباره رو بالشت بذارم؟ خدایا این آرزوهای من واقعا زیادند؟

همین چند خط رو ده بار نوشتم و دوباره منصرف شدم ولی دیگه نمی تونم خودم رو خالی نکنم... خیلی ذهنم خسته است... واقعا خسته.... اینکه بتونم با این همه ذهن درگیر امشب بخوابم، فکر کنم واقعا شانس آوردم.... خواب، بیهوشی، مستی، بی فکری.... مرزهای آرامش و آسایش کجاست؟