مسافری در سوئیس

مرز پرگهر - چهلم

2012-01-24T16:03:00.000-08:00

در اتفاقات اخیر باز نام انگلیس و روسیه و فرانسه و آمریکا را می شنوی که سه تای اول آنها لااقل در 300 سال گذشته ایران همیشه یک پای جریانات سیاسی ایران بوده اند. در ساده ترین نمونه هاش یک روز شاه را با کودتا می آورند چون منافعشان بود و بعد یک روز پشتش را خالی می کنند تا نابود و لجن مال شود. یک روز خمینی را در خود پناه می دهند و بعد به سلامت او را تحویل انقلاب ایران می دهند تا شاید بعدا با او معامله کنند و بعد او نظامی را به وجود میاورد که یک روز برای برداشتن همان نظام خمینی ناو می آورند و تهدید نظامی و تحریم می کنند. مشکل اینجاست که آنها با دخالت های اشتباه خودشان وضعیت بد ملت هایی مثل ما را بدتر کرده اند (البته نه اینکه اگر آنها نبودند ما الآن برای خودمان کسی بودیم. نه من فکر می کنم ما بد بودیم و بدتر شدیم). این روزها هم از هر نوع جماعتی را در خود نگه داشته اند برای روز مبادا: از مجاهدین گرفته تا بعضی نماینده های قبلی مجلس و تا سلطنت طلب ها و همه آنها برای جلب توجه بیشتر آن کشورها که می دانند تاثیر جدی در تحولات سیاسی ایران دارند در حال رقابت با هم...

و البته در کنار این کشورهای آزادی خواه و دموکراسی گستر و حامیان راستین حقوق بشر، سیاست مداریا بازهایی ناتوان و خوددرگیر را می بینی که علیرغم همه ناتوانی ها و کمبودها و حقارت های شخصیتشان ادعاهایشان سقف آسمان را سوراخ کرده و منم منم آنها گوش همه را کر کرده. البته ناتوانی و کارهای نابخردانه آنها هم دست خودشان نیست. بنده خداها تا چند سال قبل از رسیدن به اداره یک مملکت، خواب اداره یک مدرسه را هم نمی دیدند و در اداره خانواده خود هم مانده بودند اما حالا یکباره ببین یک ملت را به زیر دست دارند و سیستم اکثر آنها این است که برای همه دنیا و حتی مردم خودشان شاخ و شانه می کشند و با همه هم مشکل دارند از رقبا بگیر تا دوستان قدیمی و حتی برادر خود و بعد از اینکه حسابی هم آزمون و خطا و خرابکاری کردند و یاد گرفتند که کار درست چیه و غلط چیه تاریخ مصرفشان تمام می شود تا به گوشه ای بروند و مثل روشن فکرها برای اداره مملکت توسط نادان های تازه به دوران رسیده بعدی نسخه بپیچند.
.
.
.
هرچقدر هم بی خیال باشم اما بعضی اوقات واقعا دلم می سوزه..... یعنی واقعا بهتر از این نمیشه اون مملکت رو اداره کرد؟ یعنی این تسلسل باطل تاریخ بدبختی و جنگ و تهدید کشور ما یک جایی نمی خواد متوقف بشه؟

قطعه خوانی - سی و پنجم

2012-01-15T12:54:00.000-08:00

راست است که صاحبان دل های حساس نمی میرند...
بی هنگام ناپدید می شوند....

*شاملو

سوییسیات بیستم

2012-01-11T04:04:00.000-08:00

این کافرا "ا مای گاد" که میگن همینه: 1950!
.
.
.
یک سال بعد از ضرب این سکه مصدق در ایران صنعت نفت رو ملی می کنه، دو سال بعد مصدق با کودتا سرنگون میشه. 29 سال بعد از ضرب این سکه در ایران انقلاب میشه. دو سال بعد از انقلاب برای 8 سال ایران با عراق داره جنگ می کنه.... 62 سال بعد از ضرب این سکه اما هنوز سایه اختلافات داخلی در کنار تحریم و تهدید جنگ خارجی هنوز بالای سر ایران هست..... آخه واقعا چرا؟

پدران سوییسی و پدران ایرانی....

2011-12-30T09:57:00.000-08:00

خصوصیت مهم این سکه 20 سنتی سوییسی اینه که تقریبا در سال تولد پدر من ضرب شده یعنی 1955 و تمامی این 57 سال رو در اقتصاد یک کشور و در دست مردمان اون چرخیده تا بالاخره در یکی از همین روزهایی که خرید می کردم به دست من مسافر خارجی این مملکت رسیده. نه اینکه از این نوع سکه با تاریخ 50 60 سال قبل هر روز به دستت میرسه اما از سال 1968 به بعد کلی سکه با تاریخ های قدیمی هر روز لای پولهام می تونم پیدا کنم. این سکه ها رو که نگاه می کنی می فهمی همه یک خصوصیت دارند: قیافه و شکل همه سکه ها در طول همه این سال ها ثابت باقی موندند!!! یعنی این سکه20 سنتی سال 1955 با سکه 20 سنتی سال 2011 دقیقا یک شکل داره. فقط اون مشخصه که قدیمی تره.

مهمترین دلیل دیدن یک چنین سکه ای هم در سوییس دو دلیل ساده داره: ثبات سیاسی و ثبات اقتصادی این جامعه. این جامعه هر روز دست یک گروه سیاسی و یک ایدئولوژی نبوده که بخواد عکس خودش و عقایدش رو روی سکه هاش ضرب بکنه که مردم از صبح تا شب با یاد اون زندگی خودشون رو بگذرونند و البته بعد از اینکه تاریخ مصرف اون آدم ها و افکار و ایدئولوژی هاشون تموم شد بخواند سکه ها و اسکناس ها رو جمع بکنند و پول های جدیدی ضرب کنند. سکه ها طوری ضرب شده اند که برای همیشه باقی بمونند و البته سیاست این جامعه هم دستخوش اتفاقات عجیب نبوده که نیاز باشه برای پاک کردن گذشته و آدم های تاریخ مصرف گذشته سکه ها و پول ها رو جمع بکنند. دارم فکر می کنم در طول همین 57 سالی که این سکه در سوییس کار می کرده در ایران چند بار نظام های سیاسی و فکری عوض شدند؟ چند بار انقلاب و شبه انقلاب شده؟ چند بار کودتا شده و چند بار کودتاها ناکام موندند؟ چند بار قانون اساسی عوض شده؟ چند بار عده ای در خیابان ها ریختند تا یک عده دیگری را تا سر حد مرگ بزنند تا بتوانند حقانیت خودشون رو ثابت بکنند و چند بار خود اونهایی که زمانی بزن بهادر خیابان ها بودند در سال های بعد در همان خیابان ها کتک خوردند؟ چند نفر روزهایی دوست های صمیمی و یار غار و نان و نمک خورده هم بودند حالا مزدور دشمن و سران فتنه و جریان انحرافی و خائن به همدیگه شدند؟

دومین دلیل دیدن این سکه هم ثبات اقتصادی سوییس بوده. یعنی این کشور به جای سیاست ها عوافریبانه مفت فروشی کالاها، به جای نهادینه کردن مفت خوردن و خوابیدن و متکی به پول نفت و دولت بودن، به جای درگیری در جنگ ها، به جای دخالت در امور دیگران و تحمیل هزینه سیاسی و اقتصادی اون به مردمش، به جای هزاران کار ابلهانه دیگه که تورم و فشار اقتصادی داشته، فقط و فقط سعی کرده ثبات ایجاد کنه و به دنبال اون سیاست های اقتصادی خودش رو در جهت رفاه مردمش و نه هیچ کس دیگه جلو ببره. حالا فکر می کنم در همین مدت ما چند بار تا مرز ورشکستگی رفتیم؟ نسل قبل چند بار در صف نان و برنج و روغن و پنیر ایستاده بود و حالا چند بار در صف سکه و دلار؟ چند بار شب خوابیدیم و صبح بلند شدیم قیمت خونه دو برابر شده بود؟ چند بار دیدیم که عده ای بی بته در این نظام اقتصادی ولبشو و بی نظم یکهو بالا رفتند؟ چند بار برای وام چندرغاز تحقیر شدیم و در عوض اختلاس های میلیاردی را دیدیم؟ چند بار تلویزیون گفت تورم زیر 20 درصده و ما پوزخند زدیم؟ و چند بار و چند بارهای دیگه که هر کی نه 50 سال که حتی 20 سال هم در ایران زندگی کرده باشه اونها رو لمس کرده... کوچیک تر شدن مدام ارزش پول و فلزی شدن اسکناس ها... سکه 500 تومانی و شاید سال بعد 1000 تومانی سکه و ....

خیلی ها به من می گن که از اصلاح در ایران ناامیدم و این بده! باید به آینده روشن امیدوار باشم! فارغ از اینکه اصلا آینده روشن چی هست و تعریف هر کی برای خودشه باید بگم خوب آره ناامیدی بد هست اما باور کنیم که در این مردم سوییس و امثالهم چیزی هست که در مردم ما یعنی در مردمان ایران زمین نیست! نه در پدر من هست نه در من! نه در محمدرضا شاه بود نه در رضاقلدر و نه در میراث داران بعد آنها! نه در خامنه ای هست نه در موسوی مخالفش! نه در هاشمی هست و نه در احمدی نژاد مخالفش! نه در من ناامید هست و نه در دوست امیدوارم! خیلی سعی می کنم که یک واژه پیدا کنم که اینها رو به تمامی توضیح بده اما نمی تونم.... ولی یه چیزی هست: مردم ما مردم سوییس نیستند!!! لااقل به همین دلیل ساده که میراث پدران ما برای ما بی ثباتی سیاسی و اقتصادی و کلی ناراحتی و پریشان فکری های اجتماعی و اقتصادیه و میراث پدران سوییسی ها برای فرزندان و نسل های بعدشون ثبات و رفاه. این که ناامیدی نیست! حقیقته!

لوزانیات - پنجاه و هشتم

2011-12-26T02:33:00.000-08:00

اینجوری که سراشونو به اون سمت می گیرند واسه اینه که چشمشون به سمت تو باشه. تا ببینند تیکه نون بعدی رو کی براشون میندازی....

25 دسامبر لوزان...

یلدای چهاردهم

2011-12-16T14:54:00.001-08:00

چقدر خوبه هوای تو، چه عشقی رو به من دادی

گرفتار تو که هستم، بدم میاد از آزادی

ایرانه ها - دهم

2011-12-07T01:13:00.000-08:00

صبح یک روز سرد که همه سر در گریبان کرده و دست در جیب دارند، راهی توچال می شوم. توی اون هوای سرد گرمترین نقطه زمین ماشینمه. خدا بیامرزه پدر شرکت معظم ایران خودرو رو که از هر چیز ماشین کم می ذاره از بخاری ماشین و حرارت سازی کم نمیذاره. و البته خدا رو شکر که محصولات بعد از پیکان این شرکت از سینه کش این خیابون ولنجک تو روزهای نیمه برفی می تونند بالا برند... خدا رو شکر!

به امید دیدن و لمس برف ها و تنفس هوایی بهتر در زیر همان آسمان شهر آلوده و یا اسمش را بگذارید حتی فریب خود برای قوت قلب شش هایی خسته و قلبی محتضر که شاد باشند به جای سرب، لااقل چند لحظه ای هوایی بهتر نصیبشان شده و دو سه ماهی بیشتر بدوند و البته دیدن شهری که در زیر آن همه آلودگی هنوز مردمانش به زندگی پاک امیدوارند.

مه گرفته بود تمام مسیر رو و من هر لحظه منتظر که بارانی شدید بگیره و مجبور بشم برگردم... اما نبارید. ایستگاه یک که رسیدم همه مه ها زیر پام بودند... لیوان داغ چایی و دماغ و پای یخ زده و شکوه بودن بر بلندای مه ها در آسمان...

در بازگشت، تو اون کبابی میدون تجریش وقتی داشتم با ولع تمام به هم خوردن دارچین و شکر رو تو حلیم نگاه می کردم، به این فکر می کردم که این نون سنگک کبابی ها چرا این همه مدت می مونه و باز نرمه و قابل خوردن اما این نون سنگکی که ما می خریم به یک ساعت نکشیده عین لاف دشک می شه و به لعنت خدا هم نمی ارزه....

شعرخوانی - نهم

2011-11-09T05:19:00.000-08:00

ماهی همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکران تو

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده ات

زیر آفتاب داغ بوسه هات

ای زلال پاک

جرعه جرعه می کشم تو را به کام خویش

تا که پر شود تمام جان من ز جان تو

ای همیشه خوب

ای همیشه آشنا

هر طرف که می کنم نگاه

تا همه کرانه ها دور

عطر و خنده و ترانه می کند شنا

در میان بازوان تو

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک

*فریدون مشیری

نهم نوامبر در ouchy و گوش سپرده به موج های آرام دریاچه ژنو و شعر خواندنت...

قطعه خوانی سی و سوم

2011-11-06T13:18:00.000-08:00

نمی داند به قربانگاه می رود
گوسفندی
که از پی کودکان می دود
که عقب نماند

*شمس لنگرودی

قطعه خوانی سی و دوم

2011-11-05T13:09:00.000-07:00

باران شبانه را دوست دارم
نیمه های شب
چراغ روشن پارک ها
و ماشینی که دور می شود
به سرعت زندگی

*شمس لنگرودی

لوزانیات پنجاه و چهارم

2011-11-01T15:04:00.000-07:00

امروز اطراف EPFL:

.
.
.
.

سوییس که باشی می فهمی چرا می گن باغ بی برگی هم قشنگه... چرا اخوان می گفت پادشاه فصل ها پاییزه... اما من هنوز عاشق گرما و آفتابم. دلم شن داغ کنار ساحل می خواد که روش دراز بکشی و بعد دل به دریا بزنی...

قطعه خوانی سی و یکم

2011-10-28T01:24:00.000-07:00

دانی از زندگی چه می خواهم؟
من تو باشم... تو... پای تا سر تو

زندگی که هزار باره بود
بار دیگر تو.... بار دیگر تو

* فروغ

با تاخیر...

2011-10-27T04:58:00.000-07:00

در شادی مرگ او تیرهای هوایی می زدند که بابت دانه دانه آن فشنگ ها باید بشکه های نفت را به آورندگان آزادی (بخوانید سازندگان اسلحه) ببخشند. داستان انجیل در دست بیابانی های آفریقاست و طلا در دست مبلغان دینی. حالا به جای انجیل، در دست شترسوارهای بیابانی اسلحه است و در مغزهای متعصب و خشک و قبیله پرستشان آرزوی آزادی و دموکراسی و جای نفت هم مشخص است که کجاست!

کپی رایت دهم

2011-10-19T09:42:00.000-07:00

N'importe ou dans le monde

chaque seconde

Je pense à toi....

مرز پرگهر سی و هفتم

2011-10-06T01:52:00.000-07:00

امسال که مادرم برای دریافت وام مسکن بعد از دو سال سپرده گذاری در سیستم بانکداری اسلامی فخیمه مرزپرگهر رفته بود، گفته بودند یک دقیقه صبر کن استعلام بانک مرکزی رو بگیریم که بدهکار بانکی هستی یا نیستی!!! یک نبود بگه این بدهکارهای کله گنده که سراغ وام چندرغاز مسکن نمیان که احمقا!!! اما خوب از خوبی های سیستم بانکداری اسلامی و مدیریت اسلامی اینه که هیچ چیزی استثنا نداره و همه در برابر قانون و مقررات برابرند و بیت المال چه یک تومان چه یک میلیارد مهم است و غیرقابل بخشش.

اتفاقا اسم مادرم رو زدند و استعلام این بود که به ایشان وام ندهید زیرا ایشان در سال 87 تعدادی از اقساطشان را دیر داده اند. داستان هم این بود که در حقیقت آن وام یک وام خودرو بود و مادرم برای من گرفته بود و اقساطش ماهی 125هزار تومان بود و من به دلیلی اینکه اون زمان پروژه ای کار می کردم و حقوق مستمر نداشتم، دو سه تا رو یکجا می دادم ولیبه قرآن مجیدشون طی همان استعلام این اقساط رو داده بودیم. دیگه هیچی! طبق معمول مشتری محترم که مادر بنده باشه یه کم داد و بیداد می کنه و از بالا تا پایین مملکت و صاحب اصلی و فرعیشو میشوره و وقتی اینجوری شد و مطمئن شدند که قلبش داره میگیره و یک چند سالی عمرش کوتاه تر شد، میگن حالا بیا درستش کنیم!!!!

گفتند بیا برو بانکی که وام گرفتی ماجرا رو بگو و بعد ایشالله حل میشه. برو امید و توکلت به خدا باشه!!!! مادرم هم میره اون بانک و اتفاقا انگاری توی راه توکل می کنه:))))) و چون معلم بوده، پدر یکی از شاگرداشو می بینه که رییس شعبه بانکه و خوب معلومه چی میشه: کمتر از یک پلک به هم زدن مادرم وضعیتش در سیستم بانکی میشه یکی از پاک ترین مشتری های تاریخ بانکداری اسلامی از ابتدای پیدایش بانک در نظام عالم که خداییش هم هست. یعنی خودش خیلی مراقبه اینه که قسطاش حتی یک روز هم عقب نیفته و اونم تازه ایراد از من بود.

این ماجرا رو با این اختلاس اخیر در ذهن داشته باشید که تازه این بابایی که اختلاس کرده خودش با اشتباه خودش لو رفته و گرنه این سیستم های اسلامی مبتنی بر توکل ما که نمی تونستند هنوز اختلاس کوچولوی اونو تشخیص بدند. ولی تو همه این ماجرا این آقای خاوری دیگه واقعا نوبر بوده. واقعا نوبر!!! یعنی با اینکه طرف تابعیت دوگانه داشته از کشوری که استرداد مجرمین با ایران نداره و بعد هم در اون کشور مال و منالی داره که معلومه جز در اثر معجزه خدا به یک کارمند دولتی عنایت نمی شده، باز در اون مقام که بهترین راه برای دزدیه قرار میگیره. البته معلوم نیست تو اختلاس دست داشته اما مطمئنا با این وضعیتش معجزه های مالی زیاد تو زندگیش داشته. حالا هم که فلنگ رو بسته!!!

خوب نتیجه منطقی این سیستم نظارتی خفن اسلامی اینه که مادر من به خاطر دیر پرداختن اقساط 125000 تومانی وام 18 میلیونی نمی تونه بگیره ولی ایادی دزد در اون مملکت جولان میدند و این بار میلیارد دلاری اختلاس می کنند. قصه سنگ رو بستن و سگ رو ول کردن همینه قصه مرزپرگهره دیگه....
.
.
.
.
یکی از خصوصیت های سیستم بانکی مرزپرگهر اینه که همیشه دردسر تو کارهای کوچیکشه. مثلا اگر وام یک میلیونی بخوای پدرت درمیاد اما وام یک میلیاردی به مراتب راحت تره. چون شیتیل و شیرینی بچه ها تو وام میلیاردی انقدر هست که معجزه بکنه ولی وام یک میلیونی مورچه ایه که امیدی به کله پاچش نیست. اگر قسط 100 هزارتومنی ندی اسمت میره تو لیست سیاه اما اگر میلیاردی بدهکار باشی وضعیتت سفید سفیده. چون میگن حتما به یه جایی وصلی که اینقدر قلدری و قسطاتو نمی دی و اگه اسمت بره تو لیست سیاه اول از همه ممکنه برای ما مشکل ساز بشه که غلط کردیم که شما رو بردیم تو لیست سیاه و ثانیا نهایتش اینه که همونی که بهت وام میلیاردی داده، خودش هم اسمتو از لیست درمیاره.

بعضی چیزایی که تو مرزپرگهر می بینی انقدر شوک آوره که حتی به حالش گریه هم نمی تونی بکنی. خنده هم نمی تونی بکنی. فقط بیشتر مطمئن میشی که این مملکت مشکلش اساسی تر از اون چیزیه که بخوای به اصلاح و تغییرش امیدوار باشی.

سفرنامه 83: Montreux avec toi

2011-10-03T12:21:00.000-07:00

از تمامی غروبهایی که دیده ام غروب های مونترو چیز دیگریست و از تمام آن غروب های مونترو، عکس غروبی که در چشمان تو پیداست چیزی دیگر....

سفرنامه 82: دوباره خداحافظ وطن!

2011-09-24T00:38:00.000-07:00

رفتن از ایران همونقدر سخته که بخوای توش بمونی.... شاید هر ملیت دیگه ای داشتی تکلیفت با خودت روشن تر بود که باید تو مملکت خودت بمونی یا ولش کنی برای همیشه. اما ایرانی بودن واقعا معماست!! نه میشه ازش دل کند، نه میشه بهش دل بست!

حالا سوار بر ماشین زمان! از فرودگاه امام خمینی تا فرودگاه زوریخ و از زوریخ تا ایستگاه قطار لوزان و آغوش تو... همه چیز مثل رویا بود... مثل خواب!

سفرنامه 81: منو ببر تا آخر جاده چالوس، ببرم!

2011-09-24T00:24:00.000-07:00

*آهنگ "شمال" با صدای رضا یزدانی
.
.
.
.
شمال و ساحلش شاید به تمیزی و زیبایی دریاچه ژنو یا سواحل مدیترانه نباشه اما اینا مهم نیست. شمال بخش مهمی از خاطرات زندگی منه... وقتی خسته از دود و ساختمون و استرس شهری ملتهب به دامان طبیعت و آرامش و زیباییش پناه می بردیم... وقتی با شیطنت در آب دریاش غوطه ور می شدیم....

منو ببر تا آخر جاده چالوس، ببرم! منو ببر تا آخر جاده چالوس، ببرم!

سفرنامه هشتادم: سفر به ایران! وطنم!

2011-09-19T02:34:00.003-07:00

بعد از مدت ها بازگشتن به ایران و دیدن پدر و مادرم یعنی آدم هایی که هرچی باشی و هرجا باشی تا آخر عمر بی دریغ و چشم داشت دوستت دارند و دیدن آدم هایی که زبان مادریشون فارسیه یعنی آدم هایی که لذت هاشون رفتن دربند و بام تهران و گردو و پسته تازه و قلیون و چلوکباب و سیخ دل و جیگر و دوغ و حلیم و کله پاچه و شمال و جاده چالوس و لایی کشیدن تو اتوبانا و دختربازیه (!) و دغدغشون قیمت دلار و سکه و خونه و ماشین و ویلای شماله و حسرتشون مدل ماشین دیگران و خونه و زندگی و موقعیت شغلی آدم های به ظاهر از اونها بهتر و بالاتره و عادتشون رانندگی تو ترافیک و زندگی تو دوده ... همه و همه انقدر هیجان انگیزه که یادم رفته یه موقع از بعضی از این چیزا تنفر داشتم و واسه بعضی از همین چیزا بود که همین وطن رو ترک کردم... ولی حالا ایران بعد از اینهمه مدت برام لذت بخش و دوست داشتنیه...

وقتی تو غربت زندگی کنی می فهمی وطن یعنی چی. حتی اگه دوستش نداشته باشی و دلت می خواست وطنت جای دیگه ای بود. ولی هر چه هست وطن آدم، وطن آدمه!

شعرخوانی هشتم

2011-09-18T11:48:00.000-07:00

شب عاشقان بیدل چه شب دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

عجب است اگر توانم که سفر کنم ز کویت
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آن است که پاکباز باشد

به کرشمه عنایت نظری به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد

قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

* سعدی
.
.
.
.

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد...

قطعه خوانی - بیست و نهم

2011-08-30T23:28:00.001-07:00

بازگشته ام از سفر
سفر از من باز نمی گردد

*شمس لنگرودی

قطعه خوانی بیست و هشتم

2011-08-30T15:32:00.001-07:00

شب های هجر را گذراندیم و زنده ایم
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود.
.
.
.
.
ساعت قطارها را نگاه کردم و دیدم وقت دارم تا قطار بعدی بنشینم و آدم ها را تماشا کنم و از خاطره های آنجا لذت ببرم... در Lausanne Gare بودم. ساعتی بعد که قطار به سمت زوریخ می رفت دلبستگی هایم پیچیده تر از همیشه شده بودند... می دانستم دلم برای لوزان به زودی تنگ خواهد شد. برای دریاچه ژنو. برای قوها....

این روزها - بیست و دوم

2011-08-19T13:20:00.000-07:00

کنار دریاچه ژنو قدم میزنم و شعرهای آیینه های ناگهان قیصر امین پور را می خوانم. بارها و بارها این کار را کرده ام و اما تکرارش کهنه نمی شود. نه قدم زدن کناردریاچه و نه شعرهای قیصر. شعرهایی به این نزدیکی به احساس و غروب آفتابی به این زیبایی. دریاچه نقره ای رنگ و آرام. نه دریاچه همه چیز آرام است. کوه های روبرو در فرانسه به زیبایی همیشه. انگار خدا هر روز آنها را از نو نقاشی می کند و هر روز طرحی نو و مسحور کننده می آفریند. تلفیقی از ابر و کوه و دریا..... قوها در کنار ساحل دنبالت می کنند تا مگر برایشان غذا بریزی و چقدر آرامش پیدا می کنی وقتی آرامش آنها را می بینی.... خدای من! چرا اینجا همه چیزش اینقدر متفاوت است با شهری که من سال های زیادی از بهترین سال های عمرم را به امید رسیدن به بهشت در آن تلف کردم؟!!
.
.
.
.
شب که می شد من هنوز قدم می زدم. نگران از آنکه زود دیر می شد! هنوز کلی شعر نخوانده، کلی مستی نکرده مانده!

شعرخوانی هفتم

2011-08-16T23:32:00.000-07:00

به نسیمی همه راه به هم می ریزد
کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد؟

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن، ماه به هم می ریزد

عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است
دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد

آه! یک روز همین آه تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد

*فاضل نظری

قطعه خوانی - بیست و هفتم

2011-08-15T08:59:00.000-07:00

مه در لندن بومی است
غربت در من

*طاهره صفارزاده
.
.
.
.
این روزها دیگه عادت کردم! مثل لندن به مه، لوزان به آرامش، تهران به ترافیک ... من هم به غربت!

لوزانیات پنجاهم

2011-08-13T00:55:00.000-07:00

دریاچه ژنو این روزها....

ریاکاری عریان!

2011-08-09T14:36:00.000-07:00

اشتباه نکنید این عکس برای تظاهرات اعتراضی در کشورهایی مثل ایران، سوریه، بحرین یا مصر و تونس نیست! این عکس لندن در این روزهاست! بله اینجا لندن است!! پلیس چند روز پیش جوان 29 ساله ای را کشته و حالا مردم یا به قول مقامات انگلیسی، آشوب طلب ها سه چهار شب است که لندن را اینگونه کرده اند. البته در میان اینها دزد و آشوب طلب هم هست مثل مملکت خودمان که هم معترض واقعی هست و هم دزد و غارتگر. البته در مورد انگلیس خوب مورد دوم حقیقتا بیشتر هست! یعنی خوب وقتی خود انگلیسی ها می گویند این همه آدم دزد و خرابکارند خوب واقعا عدد زیادی دزد میشند. اما مسلما معترض هم هست. مشکلات اقتصادی از جمله بیکاری مزید بر علته. واقعا میشه زیر این همه فشار بود و بدع هم راضی از عملکرد دولت بود؟ بی بی سی از این اعتراضات فقط دزدی مغازه ها را نشان می ده و البته پلیس در سه شب اول 150 نفر (شب چهارم 700 نفر!!!!) را دستگیر کرده و با توجه به نقش twitter در ساماندهی آشوب ها بر آن شده که افراد فعال در این شبکه اجتماعی رو هم دستگیر کنه....

چقدر این حرکات انگلیسی ها در این روزها مرا یاد حکومت و رسانه های ایران خودمون در روزهای پس از انتخابات ریاست جمهوری میندازه. فقط با این تفاوت که عمل دولت و پلیس انگلیس برای سرکوب آشوب ها در راه دموکراسی و قانون و حفظ حقوق شهروندان است و ناتو برای نجات مردم انگلیس به این کشور حمله نمی کند یا بانکیمون از دولت انگلیس نمی خواهد خویشتنداری کند یا اردوغان داد نمی زند که دولت انگیس باید به صدای مردم خود گوش دهد... همه چیز به نام قانون و دموکراسی و در عین تمدن است.
.
.
.
.
ریاکاری در دنیای سیاست امروز واقعا دیگه به نهایت رسیده. دولت ترکیه خود دارد کردهای جدایی طلب را می کشد اما به سوریه می گوید از کشتار مردم معترضت دست بردار، عربستان خود هر صدای مخالفی را خفه می کند اما به سوریه می گوید به خشونت پایان دهد و صدای مردمش را بشنود، بحرین خود اخیرا از سرکوب و کشتار معترضان فارغ نشده به سوریه می گوید رفتارت غیرانسانی است، ایران خود اعتراضات مردمش را سرکوب کرد و سوریه را در سرکوب مردمش حمایت می کند اما در بحرین داد از شنیدن مطالبات مردم می زند، آمریکا و انگلیس و فرانسه و دوستان خود در برابر بحرین سکوت می کنند تا مخالفانش را با کمک دیگران بکشد اما خود به لیبی حمله نظامی می کنند تا مخالفان را حمایت کند. تازه این کشورهای مداخله کننده در امور همه چیز دنیا، این روزها هزار مشکل اقتصادی و غیراقتصادی تو مملکت های خودشون دارند و هر چند وقت یکبار صحنه اعتصاب هستند اما این مهم نیست چون اونها اعتراضات مردم کشورهای دیگه رو به سازمان ملل می برند و حتی به کشورهای دیگه به بهانه کمک به مخالفان حمله هم می کنند. البته جاهایی مثل لیبی که چاه نفت دارند و می توانند بعدا هزینه های زحمت آنها را برگردونند وگرنه جاهای دیگه که نمی صرفند مورد حمله نظامی آزادی خواهانه و دموکراسی منشانه قرار بگیرند.

راستی اگر روزی در فرانسه از دست سیاست های سارکوزی اعتصاب عمومی شد یا در لندن مخالفانی ظاهر شدند کشورهای دیگر حق دارند به آنها حمله کنند تا مردمان معترضشان را حمایت کنند؟

سفرنامه 77: بازگشت به خانه

2011-08-06T16:26:00.000-07:00

روم تمام نمی شد. شهر شاید تمیز نبود و سیستم هم ایتالیایی اما روم واقعا دیدنی و زیبا بود. تاریخی و تمام ناشدنی. ولی چه سود سفر تمام شد. آخرین اسپرسو را هم سر کشیدم و سوار هواپیما شدم و دو ساعت بعد فرودگاه ژنو بودم. فرودگاهی که هر بار پا در آن می گذارم خاطرات روز اول آمدنم به سوییس زنده می شود... روزی که غریب و تنها به دنیای جدیدی وارد شده بودم.

اروپا را برای همین دوست دارم. سه چهار ساعته بدون نیاز به ویزا و دردسر اراده می کنی می ری یک کشور دیگه با فرهنگ و زبون و تمدن دیگه و بعد عین سفر به اصفهان و تبریز و نهایت کیش خودمون برمی گردی خونه. حتی شاید خیلی راحت تر!

سفرنامه 76: اسپرسو دامت افاضاته

2011-08-06T16:20:00.000-07:00

یعنی سه چیز رو اگر در ایتالیا نخوری نیمی از زندگیت کامل نمی شود: پاستا، پیتزا و صد البته اسپرسو. و البته هر چه از این سه حتی تحت نام ایتالیایی در جاهای دیگه دنیا خورده باشی خوردن اینها در ایتالیا یه چیز دیگه است. طعم واقعی فقط در ایتالیاست! راستش با خوردن اسپرسوهای روم فهمیدم تمام زندگیم اصلا اسپرسو نمی فهمیدم یعنی چی!!! عین آب هویج همین جوری اسپرسو می خوردم توی اون هوای گرم روم...یک یورو! یک سوم قیمت معمول مملکت اسلامی خودمان آن هم تازه نه آت و آشغال! اسپرسوی واقعی!

آن اسپرسوهای محشر از این دستگاه های اسپرسوساز بیرون می آید که البته نقش اساسی دارند تو تهیه اسپرسو به خاطر فشاری که می تونند ایجاد کنند. قهوه بازها می دونند چی میگم. حیف که یه کم گنده بود وگرنه می خریدمش!

سفرنامه 75: کوچه های روم

2011-08-06T16:11:00.000-07:00

عاشق این کوچه های تنگ و باریک روم شدم ...

سفرنامه 74: روش های نوین درآمدزایی

2011-08-06T16:02:00.000-07:00

سیستم ایتالیایی اینه که به جای یک تابلوی ساده به دو سه زبون که توضیح بده این بنا تاریخچه اش چیه، یه دستگاه مثه این میذارندد که یکی دو یورویی در حلقش می اندازی تا برایت داستان این بنا را تعریف کند. به این هم می گویند درآمدزایی از توریست ....

سفرنامه 73: fontana di trevi

2011-08-06T15:56:00.000-07:00

تاریخچه fontana di trevi را دقیق نمی دانم و حال و حوصله هم نداشتم از اینترنت بخوانم اما می گویند میعادگاه عاشقان است. بخصوص شب ها!!! مردم هم در داخل آبش سکه می ریزند احتمالا برای باز شدن بختشان:

گفتم که ایتالیا شبیه ایرانه خودمونه. حتی از نظر اعتقادات بخت باز شدن و این حرفا...

سفرنامه 72: گشت ارشاد در واتیکان!!

2011-08-03T16:26:00.000-07:00

خیلی جالبه که تمامی ادیان سر پوشش زن ها تا حدود زیادی عقاید شبیه به هم دارند. در واتیکان هم به هر حال محدودیت بود. رکابی و شلوارک و مینی ژوپ ممنوع! مرد و زن!!!

و بعد هم الکی نیست که بگن خودتون برید اجرا کنید. از یک جایی به بعد یه ماموری بود که به ملت گیر میداد و هنجارشکن ها رو راه نمی داد:

تا اونجا که ملت هر چی داشتند به خودشون می کشیدند که فسق و فجور رو بپوشونند. مثل این خواهر آمریکایی که پرچم آمریکا رو دامن کرده به پاش :

یا این یکی بنده خدا نمی دونه چه جوری خودشو بپوشونه:

حالا ای ملت قدر مانتو و چادر رو می دونید وقتی می بینید لااقل تو واتیکان بهتون گیر نمی دند و برای پوشوندن مناطق زلزله ساز مجبور نیستید هر تیکه پارچه ای رو به خودتون آویزون کنید.

بعد بگید ایران! بیا این هم ایتالیا و واتیکان!

سفرنامه 71: سربازان سوییسی در واتیکان

2011-08-03T16:01:00.000-07:00

به دلیل بی طرفی تاریخی سوییس، این کشور در امور سیاسی هیچ کشور دیگری دخالت نمی کند و موضع گیری سیاسی به نفع با علیه جناحی در هیچ کشوری ندارد و البته به هیچ جای دنیا به جز واتیکان هم نیروی نظامی نمی فرستد. در حقیقت واتیکان تنها کشور خارجی است که سوییس در آنجا حضور نظامی آن هم برای تامین امنیت دارد که این نیرو Swiss Guard نامیده می شوند. لباس های این سربازها هم به نوبه خودش جاذبه توریستیه:

سفرنامه 70: واتیکان

2011-08-03T15:49:00.000-07:00

واتیکان کوچکترین کشور دنیا در داخل شهر روم. کشوری کوچکتر از یک شهر اما با قدرتی گاه برتر از دولت ایتالیا!! واتیکان امپراطوری پاپ است. آدمی که برتر از خدای مسیحیت است!

در و دیوار واتیکان به جای بوی خدا و مسیح رنگ و بوی پاپ می دهد. باز بی دلیل نیست. وقتی قرار باشد خدا نماینده تام الاختیار روی زمین داشته باشد او باید آنقدر بزرگ شود که گاه خود خدا این وسط فراموش می شود. پاپ می شود خدا! حرف او حرف خداست و حرف خدا را او می زند. پس چه تفاوتی بین او و خداست؟!!!

واتیکان البته باشکوه است. اعانه ها و پول های مردم صرف سیر کردن گرسنه ها نمی شود که، صرف شکوه بنای واتیکان و قدرت نمایی کلیساها می شود. برای همین شاید بزرگترین ساختمان رم را واتیکان دارد: در خود استعاره ظریفی دارد. واتیکان برتر و بلندتر از همه.

و محوطه پشت واتیکان فکر می کنم تنها تقطه تمیز و مرتبی بود که در روم دیدم:

.
.
.
.
تنفر دارم از اینکه از دین به جای سیر کردن گرسنه و تعالی آدم ها، پول دینداران گرفته شود تا برای دین و امور دینی و مدیریت گفته های خدا ساختمان درست بشود و عده ای را به نان و نوایی برساند. بدم می آید که مثلا در مشهد فقیر باشد اما مقبره امام رضا را دو سه طبقه می کنند و مدام عرض و طول محوطه به نام گسترش حرم رضوی وسیع تر می شود. بدم می آید که امام خمینی خودش در زمان حیاتش در یک خانه ساده بود اما حالا پول مملکت 20 سال است که صرف مقبره ساختن برای او می شود. بدم می آید که احساسات و اعتقادات مردم پولی می شود در کیسه عده ای دیگر آن هم برای رسیدن به خدا!!!

سفرنامه 69: سکینه در روم

2011-08-02T08:25:00.000-07:00

campodiglio - روم

سارکوزی بعضی از مواقع برای به کرسی نشوندن حرفش از مشت آهنی استفاده می کنه. یعنی یک هفته کل فرانسه در اعتصاب بود قانون رو عوض نکرد بعد هم ریخت تو خیابون همه رو زد و اعتصاب رو شکوند. چند وقت پیش انگلیس در اعتصاب کامل بود. الان بی بی سی داره نیروهاشو تعدیل می کنه و چند روز کارمنداش که اکثرا هم خارجی هستند اعتصاب می کنند. جالب اینه که همه اینها هیچ وقت از کشور خارجی دیگه ای نمی خواند به اونها کمک کنند و با حمایت از اونها مشکل اونها رو حل کنند مثلا فرانسوی ها از اوباما نمی خواند که سارکوزی رو تحت فشار بذاره یا کارمندای بی بی سی از ایران یا رییس کل سازمان ملل نمی خواند که حتی با بیانیه از اونها حمایت کنه. اما در جوامعی مثل مرز پرگهر خودمون، سوریه، لیبی و امثالهم تا دماغ یک نفر خون میاد یک عده هستند که از اوباما گرفته تا آبدارچی برلوسکونی می خواند که به اونها کمک بکنند تا بتونند حقشون رو بگیرند و البته از میان اون عده حق طلب هم یک عده پرونده های پناهندگی و اقامتشون تو بلادکفر رفع مشکل میشه و عطای مرزپرگهر رو به حق طلبی می بخشند. یعنی اصلا از اول هم دنبال حقی نبودند.

حق گرفتن ساده نیست. سر و کله زدن با آدم بیشعور و گاه جنایتکار داره. اما خوب همیشه همین بوده. تو سینی که نمی ذارند تعارف کنند تا برداری که. اما یه چیز واضحه حقی که امثال برلوسکونی و سارکوزی و اوباما بخواند به ما بدند همون میشه که بیشعوری با بیشعور دیگه، فاسقی با فاسد دیگه، جلادی با جلاد دیگه عوض میشه. مردمی که نتونند روی پای خودشون بایستند و حق خودشون رو خودشون بگیرند و نتونند از گذشته ها عبرت بگیرند دور باطل تاریخی همیشگی خودشون رو تکرار می کنند. بدبختی تکراری تاریخی!!!

واقعا ناراحت شدم که تنها چیزی که از ایران می تونم توی یک کشور اروپایی ببینم عکس زنیه که شوهرش رو سر یک رابطه نامشروع کشته و اصلا معلوم نیست چقدر تو این ماجرا حق داره و نداره. کاش عکس یک آدم زندانی درست و حسابی تر دیگه بود لااقل به سرافکندگیش می ارزید....

ای جماعت مرزپرگهر اگر حقی می خواهید بگیرید توی همون ایران بگیرید و به خاطرش بجنگید اگر به اون ایمان دارید. اگر ایمان ندارید یا اگر عرضه ندارید خواهشا سر جاتون بشینید و ایران و ایرانی رو پیش هر کس و ناکسی بی آبرو نکنید. این برلوسکونی علاوه بر هرجور هرزگی و پدرسوخته بازی، خودش الآن سر رابطه نامشروع با یک دختر زیر سن قانونی پرونده داره!!!! اونوقت این می خواد بیاد به سکینه کمک کنه؟!!!!

سفرنامه 68: Circo Massimo

2011-08-01T13:00:00.000-07:00

Circo Massimo در نزدیکی کلوسیوم یه چیزی تو مایه های استادیم آزادی روم باستان بوده که در حدود 150 هزار نفر گنجایش داشته. ماکت زیر نشون میده که چه بزرگی داشته:

ولی از آن همه ابهت فقط یک مشت آجر و خشت خراب بیشتر باقی نمونده:

* بعضی از عکس ها از ویکیپدیا برداشته شده اند چون محوطه بسته بوده و اجازه ورود نداشتم. گفتم بابت کپی رایت و این حرفا دیگه

سفرنامه 67 : طاق کنستانتین

2011-08-01T12:48:00.000-07:00

طاق کنستانین که تنها طاق سالم باقیمانده در روم در نزدیکی کلوسیوم است. با قدمتی حدود 1500 سال....

سغرنامه 66: هرم در روم

2011-08-01T00:28:00.000-07:00

روم واقعا تمام ناشدنیه. یک نقشه دستم گرفتم و کوچه به کوچه دنبال آثار باستانی شهر می گردم و انگار هم تموم نمیشه. کوچه به کوچه روم بخشی از تاریخ تمدن گذشته رو با ساختمان های قدیمی دو سه هزار ساله جا داده. همه نوع ساختمانی هم میشه پیدا کرد. حتی این هرم (Piramide di Caio Cestio) دو هزار ساله که جزو معدود آثار باستانی رمه که خیلی خوب باقی مونده.

در مقابل این هرم یک اثر هنری (چه میدونم به سبک این کار چی می گند!!) وجود داره که یک عده آدم رو از پشت با دست بسته نشون میده که روی بدنشون جای نشونه برای تیر وجود داره یعنی انگار با دست بسته می خواند تیربارونشون کنند.

بعد که به پشت این آدم ها میری می بینی که البته منظور سازنده محترم آدم های بیگناه یا باگناه در معرض تیربارون به صورت عام نیست. به اون ستاره داوود نگاه کنید.....

سفرنامه 65: کلوسیم در شب

2011-08-01T00:06:00.000-07:00

کلوسیم معروفترین بنای روم است که محلی بوده که در آن گلادیاتورها یا یکدیگر می جنگیدند یا قهرمان ها با شیرها و حیوانات درنده یا حتی برای دل خوش کردن مردم انسان های ضعیف را خوراک این حیوانات می کرده اند...

و عروس و دامادها هم برای عکس یادگاری از شب عروسیشان به اینجا می آمدند. چقدر حتی رفتار عروس و داماد در عکس و خانواده همراهشان شبیه ایرانی ها بود....

در کنار کلوسیم در یک تونل در داخل زمین، اخیرا دیوار کاشی کاری شده دوهزار ساله ای را کشف کرده اند. (فیلم خبر در بی بی سی)

سفرنامه 64: رکابی، شلوارک و مینی ژوپ ممنوع!

2011-07-31T02:30:00.000-07:00

قانون ورود به کلیساها در بلاد کفر.....

دوباره هم می بینید که نوشته Beware of pickpockets!!! البته خداییش جیب منو نزدند و جا داره که از همینجا از جیب برهای با انصاف روم تشکر کنم. ولی به نظرم از نظر جیب بری هم روم با پاریس و بروکسل و آمستردام فرقی نداشت. تو همه این شهرها باید مراقب جیبت باشی بخصوص بخصوص تو پاریس وقتی توی مترو همه چلونده شدند به هم. ولی خوب این همه تاکید روی مراقبت از جیب بری در روم برام جالب بود.

سفرنامه 63

2011-07-31T02:06:00.000-07:00

نقش برجسته هایی روی درب یک کلیسا در روم....

سفرنامه 62: مرزپرگهر اروپا

2011-07-31T01:59:00.000-07:00

برای اروپاگشته ها یک چیز به طور روشن مشخصه و اون اینه که ایتالیا ایران مجسم اروپاست! واقعا این کشور و مردمانش شبیه ایرانیاند و این تشابهات چیزی بیشتر از شباهت ظاهریه که مثلا واقعا بعضی از ایتالیایی ها از نظر قیافه خیلی شبیه ایرانیا هستند و یا مثلا پرچمشون هم یک 90 درجه چرخیده پرچم ایران خودمونه.

من تو سوییس با ایتالیایی هایی که طرف بودم دقیقا عین خیلی از ایرانی ها (و نه همه ایرانی ها بخصوص شما خواننده محترم:) ) دیدم توی کار کم می ذارند، از زیر کار درمیرند، دنبال یه شبه پولدار شدنند، دنبال زیراب زدن دیگرانند، و از همه مهمتر دنبال مخ زدن جنس مخالف!!! دقیقا عین پسر ایرانی هاند که ته ذهنشون اینه که اون دختره رو چه جوری برند مخ بزنند و اونو ببین چه خشگله و قس علی هذا!!! دقیقا من توی رم دیدم که بعضی پسرا به دخترا تیکه میندازند. یه چیزی عین مملکت اسلامی خودمون! واقعا بعد از این همه مدت دیدن این صحنه ها اونم توی اروپا واقعا برام عجیب بود. مملکتشون هم که گل و بلبل! یعنی وقتی برلوسکونی رییس یه مملکت باشه دیگه تا ته اون مملکت رو میشه فهمید چه خبره!!!

خوابگاهی هم که رزرو کرده بودم در نزدیکی ایستگاه قطار روم (Roma Termini) بود که مهمترین مشخصه اش اینه که یک عده توش الافند که کارشون فقط نگاه کردن مردمه. عین ترمینال جنوب خودمون که یک عده تو کار جیب بری و مواد مخدر و دختر فراری و اینگونه کسب و کارهای سازنده برای رزق و روزی حلال خانوادشون هستند. انقدر هم این کسب و کار جیب بری رونق داره که از این هشدارها حتی توی کلیسا هم میبینید:

.
.
.
.
وقتی رم رو اونم توی اروپا می بینی به ایران خودمون خیلی خیلی امیدوار میشی....

سفرنامه 61: پناه بر خدا از تبرج

2011-07-30T15:53:00.000-07:00

اولین چیزی که در روم نظرم رو جلب کرد تبرج بیش از اندازه زن ها در این شهر بود. البته دمای هوا 38 درجه بود و به راحتی میشه حدس زد که در بلادکفری که در حالت عادی زن ها لخت و عور هستند در این دما چه چیزی باید رخ بده. به نظرم تبرج در روم واقعا در حد هشدار وقوع زلزله و سیل همزمانه که برای خاموش کردن این فتنه شیطانی زن های هنجارشکن، یه گشت و دو گشت ارشاد جواب نمیده. یه چیزی تو مایه های ارتش بیست میلیونی باید بیاد....

سغرنامه 60: به سوی روم با حضرت ایزی جت

2011-07-30T09:03:00.000-07:00

حالا به سمت چهارمین پایتخت یک کشور اروپایی یعنی بعد از آمستردام و بروکسل و پاریس حالا به سمت روم پایتخت ایتالیا که اتفاقا در خود کوچکترین کشور دنیا رو داره یعنی واتیکان یا به عبارتی همون "قم" مسیحی ها! حالا اینکه واتیکان در روم هست یه مناسبت قم گفتن به رومه اما "قم" گفتن به "روم" یه دلیل دیگه هم داره که ریشه در زبان فرانسوی داره و از اونجا که برادران فرانسوی "ر" را غیرآدمیزاد به صورت "غ" تلفظ می کنند این میشه که روم همون "قم" تلفظ میشه.

روم رفتن با این ایزی جت هم حال و هوای خودش رو داره. اولش اینکه این شرکت easyjet خودمون یه چیزی تو مایه های تعاونی یک ترمینال جنوب خودمونه فقط باکلاستر. تو فرودگاه ژنو معمولا برای اینکه مسافرهای یک پروازی رو که Check-in اش در حال تموم شدن صدا بزنه یه نفر دادبزن داره که مدام اسم شهر مقصد اون پرواز رو صدا میزنه و همین میشه که می بینی تو فرودگاه ژنو یکی مثل ترمینال جنوب خودمون هی داره داد می زنه "قم قم". واقعا که آدم رو میبره به حال و هوای وطن خودمون...

در کل هم ایزی جت تو راسته این شرکت های هواپیمایی ارزون قیمته که بلیط هاشو اگر خیلی زودتر از موعد پرواز بخری خیلی ارزون درمیاد مثلا رم رفت و برگشت از ژنو درمیاد 80 فرانک یا حدود 100هزارتومن که واقعا برای پروازی بین این دو مقصد ارزونه. حتی فکر کنم نسبت به پرواز در ایران هم ارزون باشه. عده ای میگن بلیط های "یک یورویی" هم در زمان های بخصوصی برای تبلیغات یا مسایل دیگه داره اما من که تا به حال از این جور بلیطا ندیدم. داخل هواپیماها هم که میشی اولین صندلی رو که گیر آوردی میشینی چون روی کارت پرواز اصلا شماره صندلی نشستن هم نداره یعنی از اتوبوس های بین شهری خودمون هم بی حساب کتاب تره. پذیرایی هم تعطیل و مهماندارها هم یک مشت پیرزن و مردای کچل که یکی از یکی دیگه قشنگتر!!! وسط پرواز هم عین سینماهای خودمون یه نفر میاد داد میزنه آجیل پسته تخمه که هر کی بخواد می خره. به هر حال فضاییه این فضای سفر با هواپیمایی های ارزون قیمت مثل ایزی جت! خود وطنه که قربونش برم من الهی....

روم را باید دید! لمس گذشته است! گذشته امپراتوری بزرگ روم...

لوزانیات 49

2011-07-30T08:20:00.000-07:00

مزرعه گل های آفتابگردان در مقابل دانشگاه UNIL

گاهی واقعا برای زیبا کردن محل زندگی نیاز به یک اختراع و فکر عجیب نیست. با همین ایده ساده مزرعه گلهای آفتابگردون هم میشه زیبایی رو به شهر آورد... واقعا سخت نیست!!!

قطعه خوانی بیست و هفتم

2011-07-24T07:58:00.000-07:00

پرنده ای که لب تنگ ماهی نشسته بود،
به ماهی گفت
سقف قفس شکــــــــــــــسته،
چرا پرواز نمـــــــــــــــــــی کنی؟

سفرنامه 60: و پایان سفر... Gare de Lyon

2011-07-19T00:39:00.000-07:00

توی یک کافه روبروی Gare de Lyon نشستم... به مردم پاریس که در خیابان عبور می کردند نگاه می کردم و به خودم فکر می کردم که در زندگی کجاها بوده ام و چه کرده ام و حالا کجا هستم. خدا را شکر می کردم که بعد از سال ها، لااقل در سال گذشته روزهایی را در آرامش سپری کردم. خدا رو شکر می کردم که لااقل اگر خودم نمی تونستم شادی خاصی داشته باشم اما لااقل می تونستم در اطرافم آدم هایی رو ببینم که علیرغم کار و مشغله های خودشون باز شادند یا لااقل غمگین نیستند....
.
.
.
.
موقع رفتن بود. آخرین جرعه قهوه ام را سرکشیدم. بعد از سفری طولانی و خسته کننده اما لذت بخش حالا به خانه بر می گشتم و چهار ساعت دیگه در خانه بودم. جایی که حالا بیش از تهران به آن احساس تعلق می کنم: لوزان....

سفرنامه 58: کفتر در پاریس!

2011-07-18T04:04:00.000-07:00

هر ایرانی بلاد کفر رفته ای تقریبا بعد ازپوشش زن های اونجا (البته اگر پوششی وجود داشته باشه) عجیب ترین چیز براش کبوتر یا همون کفترهای بلاد کفرند که بدون اینکه از آدم ها فراری باشند در سطح شهر و روی زمین و کنار آدم ها در حال زندگی هستند و کسی هوس لگدپرانی و تیرکمون بازی و تمرین نشونه گیری و شکار اونها نداره. تقریبا این بر خلاف مرزپرگهر اسلامی خودمونه که کفتر به محض دیدن آدم دو بال داره، دو بال دیگه هم قرض می کنه و یک سوراخ موشی پیدا می کنه که از دست این آدم دو پا قایم بشه. حتی کفترهای اما رضا هم از دست این امت دیگه خیلی وقته زمین نمی شینند و به بالای طاق ها و سقاخونه ها پناه می برند. به هر حال عجیب نیست در جامعه ای که آدم از آدم در امان نیست، در امان بودن حیوانات از جمله کفتر که دیگه جای خودش رو داره. بماند از بحث منحرف نشم!

داشتم می گفتم که کفترهای بلادکفر چه جوریند اما حالا در میان همه کفترهای بلادکفر فکر کنم کفترهای پاریس دیگه واقعا معرکه اند. من بعضی اوقات فکر می کنم فرق اونها با شترمرغ چیه واقعا؟ هر کاری می کنی تا لگدت به تنشون نخوره اصلا پر نمی زنند. خداییش اینا رو یه سر باید بیارند ایران تا یه بلایی سرشون بیارند که دیگه راه رفتن یادشون بره و به ذات پرنده بودن خودشون برگردند. حیف اون بال و پر نیست که خدا به اینها داده و بلااستفاده بمونه؟!!

و این هم در Gare de Lyon که مثلا خیر سرش ایستگاه قطاره. ببینید کفترها زیر دست و پا چی کار دارند می کنند:

سفرنامه 57: میعادگاه عاشقان!

2011-07-16T12:04:00.000-07:00

در نزدیکی کلیسای نوتردام پاریس پلی است روی رود "سن" که عاشقان با بستن یک قفل به میله های آن، از عشق خود یک یادگاری می گذارند:

سفرنامه 56: کلیسای Notre Dame

2011-07-16T11:55:00.000-07:00

کلیسایی با قدمت 800 سال...

سفرنامه 55: باغ لوکزامبورگ

2011-07-16T00:47:00.000-07:00

Jardin du Luxembourg یا باغ لوکزامبورگ باغی است که در محوطه لوکزامبورگ که مجلس سنای فرانسه است قرار داره. این نوع نامگذاری به احترام کشور لوکزامبورگ منو یاد بروکسل و پارلمان اروپا میندازه که اونم دقیقا در محوطه ای به نام لوکزامبورگ قرار داره.

سفرنامه 54

2011-07-16T00:30:00.000-07:00

مجسمه مارشال دوگل - میدان کنکورد

سفرنامه 53: میدان Louise-Michel

2011-07-16T00:27:00.000-07:00

در منطقه 18 و روی منطقه تپه مانندی در حدود 80 سال پیش ساخته شده. ولی من هر چی دقت کردم متوجه نشدم اسم میدون (Square) از کجا اومده بود. به همه چی شبیه بود الا میدون.

سفرنامه 52: طاق آزادی

2011-07-16T00:12:00.000-07:00

طاق آزادی یا Arc de Triomphe در انتهای شانزلیزه:

و این طاق با برج آزادی خودمان روابطی دارد که به نظر می رسد در حدود شرع مبین نیست و لازم است مسئولین ارشاد به ارتباط این دو برج آزادی قبل از آنکه دیر شود رسیدگی کنند: (عکس تلویزیون داخل برج)

و از بالای طاق آزادی هم می توان از بالا پاریس را دید و از همه مهمتر ایفل را.

و نیز شانزلیزه

سفرنامه 51: شانزلیزه

2011-07-15T23:53:00.000-07:00

از لوور که بیرون بیایی به سمت طاق آزادی یا Arc de Triomphe اول میدان کنکورد را رد می کنی و بعد میرسی به معروفترین و نوستالژیک ترین خیابان دنیا: شانزلیزه (تلفظ مرسوم فارسی کمی با فرانسوی متفاوت است)....

در دو طرف خیابان پر است از مغازه ها و نمایندگی های برندهای معروف و حتی شرکت های بنز و پژو هم نمایشگاه های جالبی در این خیابان دارند. و اما از قیمت ها!!! خود ببینید بهتر است: این فروشگاه کارتیه در ابتدای خیابان شانزلیزه در سمت تاق آزادی است:

همانطور که می بینید به دلیل ضعف دولت فرانسه در کنترل قیمت ساعت های کارتیه خرید این گونه ساعت ها برای تمامی امت توریست و غیرتوریست خداجو امکان پذیر نیست و به همین دلیل به نظر بنده خرید از این مغازه و ایضا خیابان شانزلیزه را تحریم کنید وگرنه مجبور هستید که خانه ارث پدریتان را بابت خرید یک ساعت که فردا هم آن را گم می کنید، به حراج بگذارید.
.
.
.
.
در اولین سفر اوباما به پاریس مذاکرات کمی طولانی شده ولی آقای رییس جمهور قصد داشت که همسر مکرم خود را به شانزلیزه بابت خرید ببرد. نقل است که به خواست اوباما، به فروشگاه ها دستور دادند که برای خرید خانواده آقای رییس جمهور ساعتی بیشتر باز باشند. همینجوری یادم افتاد!!!

سفرنامه 50: لوور و بخش ایران

2011-07-15T00:34:00.000-07:00

از پاریس نوشتن به نظرم کمی لوس است! از این جهت که مسافران زیادی از ایران به این شهر آمده اند و رفته اند و حتی عده خیلی زیادی ایرانی در این شهر زندگی می کنند و نوشتن من بی فایده است. اما لوور نوشتن دارد. لوور هیچ وقت تکراری نیست. نه از این جهت که دیدنی است. لوور گریستنی است!!!! گریستن بر تمدن هایی که سال ها قبل ابهت آنها را می توان در نمادها و ساختمان های آنها دید اما امروز آنقدر پوک و ناتوان هستند که حتی اگر میراثشان به دزدی علنی فرانسوی ها رفته است هیچ نمی توانند بگویند جز اینکه آنها هم در صف موزه لوور بیاستند و پولی بدهند که میراث خودشان را ببیند البته به حق در دست کسانی که قدر آنها را می دانند.

اما به راستی چه کار هم کنند؟ میراث ایران را به ایران برگردانند تا عده ای به نام دین آنها را تخریب کنند و یا نابودی آنها را نشانه عبرت بدانند به جای آنکه از آنها محافظت کنند و برای نشان دادن ابهت ایران قدیم یا حتی به دلیل منافع اقتصادی توریست بیاورند؟ میراث یونان را به یونانی برگردانند که ساده ترین دخل و خرج خود را نمی داند و بارها ورشکسته شده و هنر کند همان ها که در مملکت خود دارد را سالم نگه دارد؟ میراث مصر را هم که دیگر مشخص است. و پیش خودمان باشد بیش از همه من برای مصر ناراحت شده ام که این تمدن چقدر بزرگ بوده و چقدر آثار از خود به جا گذاشته که تمامی موزه های غربی از دزدی و غارت این تمدن پر است و هنوز هم پیدا کردن قطعه های جدید ادامه دارد. و اما مصر امروز چیست؟ کجاست؟

لوور را باید ببینی و بگریی....
.
.
.
.
عکس هایی از بخش ایران لوور

سفرنامه 49: شب های پاریس

2011-07-14T11:41:00.000-07:00

.
.
.
.
شب های پاریس! فریبنده و تمام ناشدنی...

سفرنامه 48: خیلی دور خیلی نزدیک

2011-07-14T02:12:00.000-07:00

.
.
.
.
و بالاخره پاریس....

سفرنامه 47: به سمت پاریس

2011-07-13T22:57:00.000-07:00

و حالا نوستالژیک ترین بخش سفر: پاریس!

قطار از کشتزارها و روستاها می گذشت و من از صفحات زندگیم. ده ها بار این آهنگ را گوش دادم و گوش دادم. اما عطش احساسم برای لمس بعضی چیزها پایان نداشت. از دیشب در بروکسل شروع شده بود. شاید اثر پاریس رفتن تنهایی بود.... پاریس آن هم بدون یار!!!

سفرنامه 46: شب آخر در بروکسل

2011-07-13T04:42:00.000-07:00

بوی الکلشان می آمد. به طعنه گفتم شما سن قانونی هستید که دارید الکل مصرف می کنید؟ خنده ای کردند و گفتند آره. پسرک نوزده ساله بود و دخترک 18 ساله. از تگزاس آمریکا با هم آمده بودند با دو کوله پشتی مثل اکثر توریست های آمریکایی. چند لحظه بعد صدای خنده های ریز دخترک بود و بوسه های پسرک و چند لحظه بعدتر صدای بوسه های لبهایشان. فکر کردم من و امثال من در 18 و 19 سالگی که همسن اینها بودیم چه می کردیم؟ یعنی چه کار می توانستیم بکنیم؟ حالا 18 و 19 سالگی پیشکش!!! در 25 یا 30 سالگی چطور؟ تازه همسفر دختری شدن که دوستش داری هم پیشکش، آیا می شد که با دوست های پسرمان بیاییم بروکسل و پاریس و رم که فقط دنیا را ببینیم؟
.
.
.
.
روی سنگفرش های Grand Place کامل دراز کشیدم و ستاره های شب های بروکسل را شمردم. بهترین مسکن برای فراموشی حسرت روزهای سوخته زندگی....

سفرنامه 45

2011-07-13T04:19:00.000-07:00

پارلمان اروپا - بروکسل

سفرنامه 44: Atomium

2011-07-13T04:00:00.000-07:00

Atomium یکی از نمادهای شهر بروکسل است که حدود 60 سال پیش در نزدیکی محل نمایشگاه های بروکسل بنا شده و حدود 100 متر ارتفاع دارد. می توان از این نماد بالا هم رفت و سقوط آزاد رو هم تجربه کرد که البته این جنگولک بازی ها در حد سن و سال من نیست دیگه. از من گذشته دیگه این حرفا!!!

سفرنامه 43: پارک Leopold

2011-07-13T03:25:00.000-07:00

در پشت محوطه پارلمان اروپا پارکی به نام پارک Leopold هست:

و زنی در این پارک گویا برای رقص باله تمرین می کرد:

از فرط خستگی در این پارک شاید ساعتی را خوابیدم!!!

سفرنامه 42: پارلمان اروپا

2011-07-13T03:00:00.000-07:00

پارلمان اتحادیه اروپا که تحت عنوان مجتمع Leopold شناخته میشه در بروکسل در منطقه ای به نام لوکزامبورگ قرار داره که لوکزامبورگ اسم یکی از کوچکترین کشورهای دنیاست. از آن کشورهای دوست داشتنی: کوچیک، تمیز، ثروتمند و با ثبات و البته پادشاهی!!! این اسم رو در خیلی از جاهای اروپا بخصوص در بخش فرانسوی خواهید دید. در پاریس هم باغی به همین نام وجود داره.

در درب ورودی هم به زبان تمامی اعضا نام پارلمان اتحادیه اروپا نوشته شده است:

اون روز همه چیز آروم بود اما انگاری همیشه اینجوری نیست.

سفرنامه 41: این نمادهای بی تربیتی

2011-07-13T00:48:00.000-07:00

یکی از نمادهای بروکسل یک بچه است در حال عمل شنیع رفع حاجت که حدود 400 سال پیش ساخته شده و نماد اتحاد دو بخش فرانسوی و هلندی بلژیکه. احتمالا یعنی که این اتحاد معلومه که چه وضعیته اسفباری داره که اتفاقا این روزها اوج تنش بین بخش فرانسوی و هلندیه که خیلی ها تجزیه بلژیک رو هم بعید ندونستند. هر روز تن این بچه بی تربیت یک لباس میکنند. روز اول پرچم آمریکا بود که آمریکا رو در حال " Yes we can" به دنیا داره نشون میده!!!! فکر کنید چقدر توریست آمریکایی میومد پای این مجسمه و تو ذوق خورده برمی گشتند. واقعا بعضیاشون عکس نمی گرفنتد. خوب حقیقت تلخه دیگه!!!!

روز دوم یک فرد در لباس آکادمیک بود که استعاره خیلی خوبی از مورد عنایت قرار دادن دنیا توسط آدم های دانشمند و .. است.

و البته روی اکثر سوغاتی های بروکسل این نماد رو میشه دید. خداییش روتون میشه یک همین چیزی رو به عنوان سوغاتی ببرید؟ روتون هم بشه فکر کنم تو فرودگاه امام خمینی به خاطر اشاعه فساد و تهدید امنیت ملی بگیرنتون.

سفرنامه 40: شهر عربها و شهر نگاره ها

2011-07-10T12:22:00.000-07:00

وقتی به بروکسل رسیدم اصلا باورم نمی شد اینجا پایتخت اتحادیه اروپاست. اولین تصویر بروکسل شهری نیمه کثیف بود که از در و دیوارش عرب می ریخت و البته در خود شهر آدم ها Cool به نظر نمی رسیدند. یعنی مشکل بخش های فرانسوی زبان رو داشتند. یعنی فرانسوی زبان هایی که زیاد از انگلیسی زبان ها خوششون نمیاد یا اصلا انگلیسی بلد نیستند. تو آمستردام از راننده اتوبوس بگیر تا پیر مرد و پیرزن همه انگلیسی بلد بودند و اصلا مشتاق بودند که خودشون بهت کمک کنند اما بروکسل اینطوری نبود. خیلی تو ذوقم خورد.

اما کم کم این دید از بین رفت. راستش دیدم در مورد عرب ها درست بود. بروکسل تقریبا اکثر جمعیتش مهاجرین مراکشی هستند که حدود 30 سالی هست که در ابتدا به عنوان کارگر آمده بودند اما حالا صاحب خانه و زندگی و یک شبکه اجتماعی قوی شده اند. نقل است که متروی بروکسل در مالکیت یک مراکشی است. بسیاری از مغازه ها و تاکسی ها برای آنهاست. واقعا به راحتی میشه دید که بروکسلی اصل در خود بروکسل غریبه است!!!! برای شهری که در قلب اروپاست و تازه پایتخت اتحادیه اروپا هم هست کمی این تصویر عجیب و نافرم و باورنکردنی است!!!! اما از این که بگذریم به بخش دیگر بروکسل می رسیم.

بروکسل شهری است پر از مجسمه و نگاره و نماد و طرح و نقاشی. هیچ کوچه و خیابانی نیست که در آن مجسمه یا کنده کاری روی سنگ ها و دیوار و یا طرحی نبینید. عکس های زیر شاید چند تا از ده ها هزار ساختمان و مجسمه و نماد در بروکسلند که به طرز ظریفی ساخته شده اند و حتی گاه سر در مغازه ها هستند:

و حتی روی زمین هم می توان هنرنمایی آنها را دید...

بروکسل از جاهای واقعا دیدنی است و برای آنها که مثل من عاشق نمادها هستند تمام ناشدنی. علیرغم تصویر اولیه که خیلی تو ذوق می زد حالا بروکسل واقعا قشنگ و تمام ناشدنی بود....

سفرنامه 39: و اما بروکسل

2011-07-09T05:45:00.000-07:00

علیرغم اینکه آمستردام رو دوست داشتم بیشتر ببینم اما ازش جدا شدم. راستش وقتی سوار قطار آمستردام به بروکسل شدم تازه فهمیدم خطوط قطار سوییس چی هستند. بلیط 42 یورو بود اما پدر من درومد تا به بروکسل رسیدم. سه بار قطار عوض کردم و هر بار هم این جوری که دقیقه آخر باید دنبال قطار می دویدم چون برنامه قطار دقیقه آخر عوض می شد. در یکی از قطارها هم مثل قطارهایی که از جنگ برگشته بود ملت روی زمین نشسته بودند چون جا نبود یا حتی وایستاده بودند. افتضاح بود!!!! راستش تو آمستردام دقیقا فهمیدم که این سوییس لامصب چرا اینقدر گرونه و به خاطر همین کلی به سوییس بابت این گرونی فحش هم دادم اما وقتی سوار قطار شدم فهمیدم که باید دعا به جون سوییس کنم. سوییس اگر یه قطارش اینجوری بشه رییس جمهورشو عوض می کنند به خدا!!!

حالا بروکسل! شهری که دو بار پایتخت است. هم پایتخت بلژیک و هم پایتخت اتحادیه اروپا....

سفرنامه 38: توالت در بلادکفر

2011-07-09T00:53:00.000-07:00

یعنی من اگر صد سال هم در این بلادکفر زندگی کنم بالاخره با همه چیزش کنار میام اما خدایشش با این توالت های ایستاده مردانه اصلا اصلا کنار نمیام. یعنی چی وقتی داری گلاب به روتون رفع حاجت می کنی همه دارند بهت نگاه می کنند؟؟ حالا این بی تربیتی ماجرا به کنار من اصلا اینجوری دستشوییم گلاب به روتون بند میاد. مثانه ام هم بترکه اصلا نمی تونم. حالا ببینید قربونش برم تو آمستردام چی دارند:

یعنی این یکی دیگه معرکه است. حتی حفاظ هم دورش برای پوشوندن دستشویی نداره و فرد در موقع رفع حاجت تو خیابونه و همه می بیننش حتی مردم سوار اتوبوس!!!! زشته به خدا!!!
.
.
.
.
میگن اگه این دستشویی ها نباشند نمیشه ملتی که شب تا خرخره مشروب خوردند و مست کردند و نیاز به دستشویی دارند رو مدیریت کرد. بعد اونا میرند گوشه خیابون کارشون رو می کنند که بدتره. میگم پس زن ها چی کار می کنند؟ میگن که خوب اونا آدم ترند و عینه مردا انقدر خرمستی نمی کنند!!!! بعدش هم یه تفاوت بین مرد و زن باید باشه یا نه؟!! به قول "باستانی پاریزی" تنها تفاوت مرد و زن تو غرب اینه که زن ها نمی تونند ایستاده رفع حاجت کنند :))))

سفرنامه 37: گمشده در آمستردام

2011-07-09T00:35:00.000-07:00

با آن چیزهایی که در این کافی شاپ ها استفاده می شود خوب معلومه که حتی آمستردامی ها هم در آمستردام گم می شوند....
.
.
.
.
در جاهایی مثل این کافی شاپ (نام بارهایی که حشیش در آنها ارائه می شود) می توان غیرقانونی ترین صحنه های عالم را به طور قانونی دید.... به حتم جرم تمامی برادران و خواهرانی که در این محفل شرکت کرده بودند در کشور اسلامی ما چندین بار اعدام و صدها ضربه شلاق خواهد بود....

سفرنامه 36: و اندر باب آزادی

2011-07-08T13:51:00.000-07:00

و از مزایای آزادی آن است که زن هایی در این شهر پر از س.ک.س و فحشا حجاب دارند....

زنهایی که حجاب را نمی خواهند و به آن اعتقاد ندارند، آن را رعایت نخواهند کرد حتی در خیابان های تهران و آنها که بخواهند آن را رعایت خواهند کرد حتی در خیابان های آمستردام. کاش آن عده که نمی فهمند یا خود را به نفهمی زده اند روزی این مساله را بفهمند. آمین!!!

سفرنامه 35: بغل مفتی !!!!

2011-07-08T01:35:00.000-07:00

میدان Dam- آمستردام

سفرنامه 34: Red Light District

2011-07-08T01:21:00.000-07:00

Red Light District یا منطقه چراغ قرمز نام منطقه ای در کنار میدان Dam در آمستردامه که تو اون روسپیگری و هر چه که مرتبط با س.ک.س باشه آزاده. البته تقریبا در کل اروپا روسپیگری آزاد و قانونیه ولی اون منطقه ها به صورت علنی و با سر و صدا معرفی نمی شند. اما در آمستردام این منطقه کاملا در معرض تبلیغات و سر و صداست و تو اون روسپی ها هم به صورت علنی در پشت پنجره هایی شبیه ویترین می ایستند و برای مشتری گیری دلبری می کنند. پشت شیشه مغازه ها یا پنجره هایی شبیه این عکس پایین که تیپ معماری های آمستردامه. پنجره های بزرگ و بلند:

اما یکی از بهترین جذابیت های این منطقه به نظر من نه فقط این روسپی خانه ها بلکه قرار گرفتن اونها در منطقه ایه که حتی دارای کلیسا و اغذیه حلاله و حتی آدم هایی که خونه هاشون بین این روسپیخانه هاست. خیلی از توریست ها چشم میندازند به پنجره خونه و بعد می بینند دو تا آدم در حال مطالعه اند یا دارند شام می خورند. به نظرم اینجوری یه کم زندگی سخت میشه که همه به امید دیدن روسپی ها تو خونتو نگاه کنند. ولی خوب به هر حال اونجا مردم عادی هم زندگی می کنند.

کلیسایی در Red Light District که در کنار آن دقیقا یک روسپخانه هم هست.

فروشگاه غذای حلال در دیوار به دیواری منطقه Red Light District. شاید به خاطر اینکه مسلمان های معتقد به حلال و حرام زیاد در این منطقه دیده میشند و برای تجدید قوا نیاز به غذای حلال دارند!!!

سوال: آیا رفتن به Red Light District زشت و بی آبروییه؟

جواب: راستش این منطقه توریستی به حساب میاد و اگه شب حدود ساعت 11 به این منطقه سر بزنید در میان سیل عظیم توریست های خداجو اتفاقا خیلی ها را به صورت زن و شوهر می بینید که فقط برای دیدن به این منطقه اومدند و به همین دلیل بسیاری از روسپی ها بدون مشتری هستند. در این منطقه حتی میشه بعضی از آدم های مشهور رو هم دید مثلا یکی از بازیگران مشهور خودمون که وقتی من فارسی بهش سلام کردم بدبخت درجا می خواست سکته بزنه. احساس کردم خیلی ترسید. گفت الآن فردا اسمش از تابناک و رجا و اینا درمیاد.

البته به عنوان مشتری رفتن یه کم زشته بخصوص وقتی به نگاه سنگین جمعیت به آدم هایی که از کابین روسپی ها بیرون میاند نگاه کنید. حتی در آمستردام این موضوع قشنگ نیست.

سوال: آیا پرسیدن آدرس Red Light District زشت و بی آبروییه؟

جواب: مردم آمستردام به ور کلی از اینکه این منطقه تو شهرشون هست زیاد راضی نیستند و نقله که این منطقه با زور دولت سرپاست و یک عده در دولت که به آزادی ها و زیر پا گذاشتن تابوها و البته در کنار همه جذب توریست علاقه مندند. با این وجود آمستردامی ها بدون ناراحتی و نگاه بد به شما آدرس رو می دند. در حقیقت قبل از این که شما بپرسید همین که می فهمند شما توریستی خودکار آدرس Red Light District رو می دند. یاد سفر "سیاهکل" تو ایران افتادم که وقتی از نزدیکی رشت به سمت سیاهکل منحرف شدیم جلوی هرکی ترمز می کردیم بدون اینکه سوال رو بپرسیم خودش با انگشت طرف سیاهکل رو نشون می داد. حالا شاید گلاب به روتون می خواستیم بریم دستشویی.

.
.
.
.
گفتم سیاهکل دلم هوای شمال خودمونو کرد....

سفرنامه 33: Madame Tussauds

2011-07-04T01:10:00.000-07:00

"مادام توسود" (؟) نام یک نمایشگاه زنجیره ایه که در چند شهر بزرگ دنیا شعبه داره و تو اون مجسمه آدم های معروف اعم از بازیگر و سیاستمدار رو گذاشته و ملت هم میرند با این مجسمه ها عکس می گیرند انگار که با خود اون فرد عکس گرفتند. شعبه این نمایشگاه در میدان Dam و یک ساختمان به چه بزرگی در یکی از بهترین جاهای آمستردامه...

به این مجموعه دو عضو جدید یعنی اوباما و لیدی گاگا هم اخیرا اضافه شده...

دم درش تو این سه روزه به شدت شلوغ و صف بود اما من اصلا با پول دادن سر این قضیه مشکل فلسفی داشتم!!! بلیط ورودی حدود 15 یورو بود که من دیدم اگه خود اوباما هم باشه من این پولو نمی دم که باهاش عکس بگیرم حالا مجسمه اش که جای خود داره. حالا لیدی گاگا اگه خودش 15 یورو بده شاید افتخار عکس گرفتن رو بهش بدم ( یعنی خودشو فردا می کشه این لیدی گاگا). به نظرم به جای اینکه این پول رو بدید و برید مادام توسو برید موزه نقاشی های "ونگوک" معروف خودمون رو ببینید. راستش من اصلا نمی دونستم هلندی بوده و البته افسوس زمانی متوجه شدم که این موزه تو آمستردامه که زمان بازدید گذشته بود. اما اگه اهل نقاشی هستید حتما یک سر بزنید اینجا.

در نزدیکی این موزه هم نماد جدید و معروف آمستردام یعنی "I AMsterdam" قرار داره.

اصلا هم برای عکس گرفتن امیدی به خلوت شدن این نماد از آدم هایی که از سر و کولش دارند بالا میرند نداشته باشید. از صبح علی الطلوع تا بوق سگ همیشه ده بیست نفری بهش آویزنند.

سفرنامه 32 : X X X !!!

2011-07-03T15:28:00.000-07:00

پرچم آمستردام سه تا X داره که معلومه به چه معنا هم هست. این نماد رو تقریبا در تمامی شهر و در جاهای مختلف و گاه با خلاقیت میشه دید:

سفرنامه 31: او لَ لَ! آمستردام!!

2011-07-03T00:51:00.000-07:00

توی سفر معمولا وقت نوشتن نیست هم اتصال به اینترنت سخته و هم وقت نیست. اما آنقدر مسحور آمستردامم که می نویسم حتی اگرچه کوتاه.

فقط می تونم بگم که آمستردام وحشتناک وحشتناک هیجان انگیزه. شهر آزادیه! شهر س.ک.س و دود آن هم از نوع حشیش. شهر زیر پا گذاشتن تابوهاست. تابوهایی که حتی نمی شود به راحتی اینجا در بلاگستان در مورد آنها نوشت... شهر Red light District!

من از همینجا حکم می کنم که اگر کسی مستطیع است، سفر به آمستردام برای او واجب است. اما اگر فرد مستطیع نیست اما بواسطه دریافت وام مستطیع می شود، احوط آن است که آن وام را دریافت کند و این سفر را به انجام برساند.

سفرنامه 30: به سوی آمستردام

2011-06-30T16:31:00.000-07:00

آنقدر خسته ام که نمی دانم چگونه باید استراحت کنم. این دو سه هفته که برای امتحانات درس می خواندم تازه متوجه شدم که چه سال هایی از عمرم را تلف کرده ام و خودم خبر ندارم. روزی شاید 10 تا 12 ساعت درس می خواندم. کلا خودم رو تو دانشکده حبس کرده بودم که فقط بخوانم و بخوانم.. مادرم شاکی شده بود که چرا نمیایی ooVoo و هی می گفت دلش تنگ شده و امروز که دوباره صحبت کردیم انگار دلش آروم گرفت... بماند. روزی باید این روزها را دوباره مرور کنم.
.
.
.
.
چند ساعت دیگه سفری را آغاز خواهم کرد که با پاریس پایان خواهد یافت. فعلا آمستردام. جایی که به شهر آزادی شهرت دارد.... همه چیز آزاد است حتی حشیش کشیدن!!!

لوزانیات چهل و هفتم

2011-06-28T13:19:00.000-07:00

روزهایی که اپلای می کردم یک اولویت اصلیم این بود که شهر دانشگاه مورد نظر ساحلی باشه. راستش دو سه سال پیش که به یونان رفته بودم و آتن و جزایر اونجا را دیدم متوجه شدم که ساحل و دریا آن هم از نوع بلادکفری آن چه نعمت بزرگی برای ساکنان اونه و حالا که قرار بود محل زندگی بعدیم رو خودم انتخاب کنم تصمیم گرفته بودم که اونجا شهری باشه کنار دریا و آب. لوزان رو هم واسه همین انتخاب کردم و برای "ای پی اف ال" اپلای کردم!!! و این یعنی رنکینگ و اینها هم باد هوا بود....

واسه همینه که از آن روزهای اول که اومدم همیشه آرزوی دیدن روزهای گرم و شنا کردن تو دریاچه ژنو رو داشتم اما متاسفانه آب دریاچه حتی تو تابستون هم سرده. یا لااقل برای ما سرده چون خیلی های دیگه بخصوص زن های کافر بلاد کفر حتی تو روزهای سرد هم داخل آب میرند. اما امروز بعد از این همه مدت بالاخره به ترس سرما غلبه کردم و برای اولین بار بدنم رو به آب دریاچه ژنو سپردم.... آبی که از شدت سرما فقط با حوضچه آب سرد جکوزی قابل مقایسه است....

حالا انقدر این تجربه لذتبخش بود که تصمیم گرفتم روزهای بعد بیشتر با دریاچه آشتی باشم و دیگر از سرمایش نترسم و بیشتر خود را به دامان آب بسپارم.... این مادر حیات بخش زندگی....
.
.
.
.
برهنگی در آب چه آرامش بخش است....

سوییسیات چهاردهم

2011-06-22T12:22:00.000-07:00

دریاچه زوریخ

مرز پرگهر بیست و هفتم

2011-06-20T04:22:00.000-07:00

جامعه متمدن آنجاست که فاحشه خانه قانونا وجود دارد اما روسپی ها شب هایی را بدون مشتری می گذرانند. جامعه متمدن آنجاست که فاحشه ها کنار خیابان برای یافتن یک مشتری ممکن است مدت ها معطل باشند و البته ماشین ها برای سوار کردن آنها صف نکشیده اند و راه بندان ایجاد نکرده اند....

و اما جامعه غیر متمدن آنجاست که اگر زنی کنار خیابان ایستاده باشد که فقط از خیابان رد شود، ماشین ها به دید فاحشه برای او بوق می زنند. جامعه غیرمتمدن آنجاست که اگر در یک خانه عده ای در حال رقص و شادی باشند، ممکن است که دسته جمعی به زنهایشان جلوی مردهایشان تجاوز شود. و حتی ساده تر ازآن به یک زن روستایی یا به یک پزشک..... فرقی نمی کند!
.
.
.
.
این بار تعرض گروهی به پزشک مجرد در گلستان

سفرنامه 28: و اما خونه خود آدم...

2011-06-18T01:55:00.000-07:00

سفر رفتن من چون همیشه یه جور ولگردی بوده و معمولا سعی می کنم پیاده همه جا رو توی شهر سیر کنم واسه همین نزدیکایشب دیگه در حد مرگ خسته ام و دیگه نا ندارم که حتی رو صندلی قطار بشینم!! واسه همین همیشه بهترین جای سفر اینه که وقتی خسته و کوفته تو قطار نشستی (بخوانید مرحوم شدی) اون خانومه به چهار زبون آلمانی فرانسوی ایتالیایی و انگلیسی می گه که "ایستگاه بعد لوزان" ... یعنی اینو که میگه با حفظ موازین شرع مبین، می خوای بپری علاوه بر بغل کردنش، ماچش هم بکنی...

.
.
.
.
راست میگن که هیچ جا خونه خود آدم نمیشه. البته منظورم خونم تو لوزانه!!!

سفرنامه 27: بازل

2011-06-17T03:12:00.000-07:00

راستش تا بعد از ظهر حدود ساعت 4 زوریخ بودم که دیدم دیگه هدفی ندارم و دارم وقت تلف می کنم یهو به ذهنم رسید خوب برم "بازل" یابه قول فرانسوی ها "بال". زیاد هم حماقت نبود چون سوییس به خاطر یک چند درجه بالاتر بودن تو نیم کره شمالی نسبت به ایران تا ساعت حدود 9:30 هوا روشنه تا ساعت 10 هم هنوز تاریک نیست. یعنی یک پنج ساعتی وقت داشتم. از زمان اراده من برای رفتن به بازل تا ایستادن در کنار قطار دوباره کمتر از 45 دقیقه طول کشید و من عازم بازل شدم. یک ساعت و سه دقیقه سفر بین زوریخ و بازل. ایستگاه قطار بازل بزرگ اما خلوت بود. یعنی با توجه به ساعت حدود شش که من رسیدم بازل بعید هم نبود. سوییسه دیگه بالاخره. ملت زود میرند خونه که بگیرند بخوابند.

بازل در شمال غربی سوییس در مرز آلمان و سوییس و فرانسه قرار گرفته به طوریکه اگر تو ایستگاه قطار بازل یک مسیری را پیاده برید از سوییس خارج شده و وارد فرانسه میشید. به همین سادگی. واقعا شهر روی مرزه تا این حد. بازل با اینکه شاید خیلی در دنیا معروف نباشه اما شهر مهمی بوده و هست مثل خیلی از شهرهای سوییس که در دنیا واقعند مهمند شاید اگرچه کوچکند و ناآشنا برای همه. مثلا یک اهمیت بازل برای یهودی هاست به طوری که اولین کنگره بین المللی یهود که در اون شالوده های صهیونیزم و کشور اسراییل فعلی ریخته شد در این شهر برگزار شده و خیلی ها خواستگاه اسراییل رو بازل می دونند. کلا هم ماجرای سوییس و یهودی ها ماجرای طولانیه که در این مقال نمی گنجد.

همه اینها رو گفتم اما من بازل رو راستش از موقعی که با بانک سر و کار پیدا کردم شناختم و اون هم به خاطر بانک BIS بود. این بانک متشکل از چندین بانک مرکزی در دنیاست (شامل آمریکا، انگلیس، فرانسه، ژاپن، سوییس و .. ) که در حقیقت محلیه که "کمیته بال یا بازل" در اون تشکیل می شه. این کمیته قوانین و مقررات حاکم بر بانک داری رو تدوین می کنه و با اینکه ایران عضو این کمیته نیست اگر به سایت یانک مرکزی خودمان هم سری بزنید بعضی از این قوانین به صورت ترجمه شده وجود داره و ایران هم سعی داره که به نحوی خودش این قوانین رو رعایت کنه. (اینجا) عمده اهمیت دیگه BIS اینه که این بانک به خاطر عضویت بانک های مرکزی آمارهای خوبی از وضعیت بانک های دنیا و تراکنش های مالی داره که تقریبا مرجع بسیاری از مطالعات در زمینه بانکداریه که ایضا خود ما هم در ایران زیاد از این آمارها استفاده می کردیم. پس بعید نیست که در سفر کوتاه دو سه ساعتی به بازل من نه دنبال جاهای تاریخی و موزه که فقط دنبال دیدن این بانک بودم. و بالاخره دیدمش! نزدیک ایستگاه قطار بازل:

در ضمن در بازل دفتر اصلی Coop قرار داره. راستش در سوییس با همه دک و پزش مفهوم "بقالی" خیلی خوب وجود داره اما با ظهور فروشگاه هایی مثل Coop یا Migros ، بقالی ها جای خودشون رو کم کم به فروشگاه های زنجیره ای دادند که بعضی شعبه های اونها در حد همون بقالی ها کوچیکند و البته بعضی ها هم بسیار بسیار بزرگ. وضعیت این فروشگاه ها مثل وضعیت بانک ها تو ایرانه که هر جا میری، راه به راه می تونی از این فروشگاه ها ببینی البته نه در حد بقالی های ایران. یک نکته که یادم اومد اینه که جالبه که اینجا (یعنی سوییس!! که کم الکی نیستا) بانک ها بر خلاف ایران سر هر چهارراه و همه جا نیستند. بانک ها خیلی کم به صورت شعبه وجود دارند و گاه برای رسیدن به یک شعبه مثلا بانک UBS باید با اتوبوس و مترو بری و اینجوری نیست که هر جا خونت باشه دو سه قدمیش یک بانک UBS باشه. ولی عظمت UBS کجا و بانک ملی خودمون کجا که تو تهران با پنج دقیقه پیاده روی می تونی به یه بانک ملی برسی. اضافه بکنید بانک های دیگه رو بعد می بینید درسته که می گند تو هر خیابون تهران سرتو که بچرخونی یه بانک می بینی. حالا چی کارمی کنند الله اعلم!

خوب در ادامه ولگردی در یکی از کوچه پس کوچه ها برخوردم به یک رستوران به نام "بابا علی"!!! انقدر محلش پرت بود که باورم نمی شد طرف باید ایرانی باشه. ولی خوب "بابا علی" اسم ایرانیه دیگه.

آخرسر پررو بازی در آوردم رفتم تو و دیدم بله. این هم خود "بابا علی":

به قیافه ایرانی و بخصوص اون زیرپیرهنی ایرانیش که از یقه اش بیرون افتاده نگاه نکنید، فقط آلمانی سوییسی بلد بود و اندکی فرانسوی و از فرانسوی کمتر فارسی و از فارسی کمتر انگلیسی. یعنی من خودم رو کشتم تا بتونم باهاش فارسی حرف بزنم. واقعا جالبه دیدن یک ایرانی که فارسی بلد نیست!

خوب این هم نتایج ولگردی های مختصر در بازل. یکبار دیگه باید برگردم اما اینبار برای دیدن چیزهای دیگه...

راستی این ترام های رنگی چقدر قشنگند... لوزان نداره از اینا... حیف!!

لوزانیات چهل و پنجم

2011-06-10T14:51:00.000-07:00

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

* حافظ

دهم ژوئن.... ایستگاه قطار لوزان! خنده های آخر سرپوشی بود برای پنهان کردن ناراحتی جدایی. جدایی ناگزیر بود... به او گفتم که شاید روزی برای تهران دلم تنگ بود ولی حالا می دانم اگر از لوزان بروم دلم برای لوزان بیشتر از تهران تنگ می شود و شاید از همه بیشتر برای همین ایستگاه قطار لوزان که حتی این لحظات جدایی را در آن می گذرانیم...

سفرنامه 26: زوریخ

2011-06-08T02:22:00.000-07:00

قطار هرچه که از لوزان دور می شد ذهن من خستگیش انگار بیشتر در می رفت. خسته از درس! فکر کنم به اندازه تمام عمر تحصیلم در دانشگاه تهران و شریف در همین یک سال تکلیف نوشتم و درس خواندم. حالا می فهمم که حتی تحصیل تو دانشگاه های خوب ایران مثل شریف هم وقت تلف کنی است...

بماند! هر چه به داخل بخش های آلمانی می ری، می شه دقیقا حس کرد که مزارع انگور جای خود را به کارخانه و دفاتر شرکت ها می دهند. دو ساعت و خورده ای سفر و بعد وارد شدن به یک شهر بزرگ بعد از مدت ها. حتی سرزندگی شهر از داخل خود ایستگاه قطار مشخص بود.

راستش برای من که از تهران اومده بودم لوزان، سکوت و آرامش و خلوتی لوزان یک نیاز اجباری برای بازگشت به انسانیت بود اما دیگه کم کم حس میکنم نیاز دارم جایی باشم که مردمش دیرتر بخوابند و بیشتر تو خیابونا ولو باشند و شهری که نشه از یک طرفش طرف دیگه رو دید یا هرجایی رو نشه با پیاده روی رفت. دلم شهری می خواد که بزرگ باشه! زوریخ اینجوری بود! بزرگ بود. شلوغ بود. زنده تر بود و هنوز تا ساعت 6 که من آنجا بودم خیابان ها شلوغ بود!!! باور کنید لوزان ساعت 6 خلوت می شه و حدود 8 دیگه شهر خوابیده انگاری....

از وسط زوریخ رودی به نام لیمات می گذره و در کنار دریاچه ای به نام خودش زوریخ قرار داره. برن رودخانه داره اما دریاچه نداره و لوزان دریاچه داره و رود نداره. حالا بعد از دیدن اینها نظرم اینه که رود در میان شهر زیبایی خاص خودش رو داره که دریاچه نداره. برن هم به همین خاطر به دلم نشست. حالا زوریخ هم رود داره و هم دریاچه و از این نظر دوست داشتنی تر بود...

مثل خیلی از شهرهای سوییس به خاطر بافت کوهستانی سوییس، زوریخ هم در دامنه کوهی تپه مانند قرار داره و به همین خاطر همیشه می شه در شهر جایی رو پیدا کرد که بالا باشه و مشرف به بخش های دیگه شهر.

به رسم اکثر شهرهای سوییس، زوریخ هم یک بخش قدیمی داره که معمولا در ناحیه ای در کنار ایستگاه قطار شهره که ساختمان ها در آنجا قدیمی ترند (گاه تا چند صد سال) و کوچه ها تنگ تر. مثل ژنو و برن. در این محله های قدیمی می توان آن وقت خانواده های سوییسی اصیلی که چند قرن در این شهرها زندگی می کنند را دید.

گفتم که زوریخ شلوغ تر بود و شهر بزرگی بود اما خوب تعریف شلوغی با شلوغی تهران کاملا متفاوته. شلوغی اینجا محل زندگیه و شلوغی تهران محل مرگ. با این وجود که شلوغی اصلا آزار دهنده نیست و کاملا متعادله، همیشه در طراحی های این مردم انسان در شهرهاشون گوشه های دنجی رو میشه پیدا کرد که خلوت باشه و بشه مثل انسان راحت و آروم نشست، بدون اینکه احساس کنی مردم کمی آن طرف تر در جنب و جوشند یا استرس وجود داره.

زوریخ را تمام کردم و عزم بازل کردم. همیشه از این سفر اینجوری بدم اومده که وارد شهری بشم که سربسته باشه و نتونم داخل اونو کشف کنم. کاش کسی بود که می توانست شهر را بیشتر نشان بده و خیلی از رازهای نهفته در این ساختمان ها و آدم ها را توضیح بده. خیلی جاها رو سرک کشیدم اما بی روح! حالا خوبی زوریخ اینه که دوباره برمی گردم بهش. برای دیدار دانشگاه ETH. به قولی بهترین دانشگاه اروپای بدون انگلیس.

سفرنامه 25: پیش درآمد زوریخ !!

2011-06-04T02:54:00.000-07:00

یکی از علاقه های من اینه که دنیا رو ببینم و بعد بشینم برای خودم تفاوت های آدم ها و شهرها و فرهنگ ها رو دسته بندی کنم. سوییس از این نظر واسه من خیلی خوب و هیجان انگیزه چون علیرغم کوچیکی کلی موضوع واسه دیدن داره.

قبلا هم گفتم که سوییس سه بخش اصلی داره: آلمانی (حدود 65درصد جمعیت)، فرانسوی (حدود 25 درصد جمعیت) و ایتالیایی (حدود 7 درصد جمعیت) و دقیقا تو هر بخش که میری انگار وارد یک کشور جدید شدی. قیافه و زبان آدم ها کاملا متفاوت با بخش دیگه است. این یه نکته و نکته دیگه اینکه میشه گفت سوییس مجموعه ای از دهات های مدرن به هم پیوسته است. البته دهات نه به معنای بد عقب افتادگی بلکه به معنای محل های سکونتی با جمعیت های اندک -گاه زیر 1000 نفر- و خانه هایی شبیه همان خانه کارتون هایدی و مردمی که هر کاری که دارند یک قطعه زمین برای کشاورزی بخصوص انگور برای تولید Wine (همون "می" یا "شراب" متداول فارسی خودمون) و دامداری هم دارند.

اما در همین دهات ها یا نیمچه شهرها گاه دفاتر اصلی شرکت های بزرگ هم نهفته است. مثلا دفتر اصلی شرکت نستله که فکر کنم بچه های نسل امروز ایران همگی حداقل شیرخشکش رو خورده باشند یا قهوه های فوریش که دیگه ایران رو تسخیر کرده در یکی از همین جاهای نه چندان بزرگ به نام "ووی" در نزدیکی لوزان است که جمعیتی زیر بیست هزار نفر دارد. و البته باز بگم که دهات رو با دهات در ایران اشتباه نگیرید. دهات های اینجا مدرن و به شدت تمیزند. من واقعا فکر می کنم هر روز حتی جنگل های سوییس رو هم جارو برقی می کشند از بس که این کشور تمیزه حتی جاهای جنگلی و به قولی بی صاحبش هم تمیزه. اینو وقتی سوار قطار هستی و از مناطق مختلف رد میشی به راحتی می تونی ببینی. انگار هیچ جایی از دست اینها در نرفته که کثیفی و آشغال تلمبار شده باشه. همه چیز تمیز و سرجاش حتی طبیعت بکر....

اما خوب به هر حال سوییس هم برای خودش شهر بزرگ داره و انقدر هم وضعیتش اسفبار نیست!! البته نه در حد تهران که مثلا جمعیت کل شهر تهران (حدود 9 میلیون) از کل جمعیت سوییس (حدود 8 میلیون نفر) بیشتره!!!!!! منظورم نسبیه. به نسبت دهات هایی که گفتم اون شهرها بزرگترند با جمعیت های در حدود سیصد چهارصد هزار نفری. مثل زوریخ در بخش آلمانی و ژنو در بخش فرانسوی که جالبه این دو شهر مرکزهای اصلی تجارت و سیاست در سوییس هم هستند. اصلا کلا فکر کنم به خوبی این تقسیم بندی رو بشه کرد که تجارت و تولید سوییس در بخش آلمانی شکل گرفته و به بخش های دیگه رسیده و سیاست سوییس هم در بخش فرانسوی. نماد تجارت سوییس رو میشه در زوریخ دید و نماد سیاست سوییس رو در ژنو. بخش ایتالیایی هم واقعا نمی دونم داره چی کار می کنه! احتمالا فقط پیتزا درست می کنه. :))
.
.
.
.

اگه دو سه هفته زودتر رفته بودم به کنسرت حسین علیزاده هم رسیده بودم. البته خیلی گرون بوده (حدود 70 فرانک یا 80 دلار آمریکای ناقابل). کلا تو سوییس خیلی کم خواننده های ایرانی کنسرت دارند. یک اینکه خیلی گرونه و تقریبا بلیط های کنسرت در سوییس دو برابر آلمان در میاد و در ضمن به نسبت آلمان که نزدیکه، سوییس جمعیت ایرانی کمتری داره. واسه همین بیشتر کنسرت ها تو آلمان برگزار میشه.... بماند! دفعه بعدی از زوریخ خواهم نوشت...

لوزانیات چهل و چهارم

2011-06-02T15:46:00.000-07:00

تو توانایی بخشش داری
دست های تو توانایی آن را دارد
که مرا زندگانی بخشد
چشم های تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
* مصدق
.
.
.
.
دوم ژوئن و درغروب دیگری در لوزان و در کنار دریاچه ژنو که آرام به تماشا نشسته بود... هم شعر و هم صدا و هم نگاه... باورش حتی برای شاعر شعرهایمان هم سخت است... و سخت تر حتی برای باور حادثه....

سفرنامه 24 : خاک تو سر رجا !!

2011-06-02T01:37:00.000-07:00

بله! تعجب نداره! خاک تو سر شرکت رجا کنند! این زمانبندی قطار من از شهر بازل (Basel) به لوزانه:

ببنید حالا سر حرکت که 20:03 است حرفی ندارم. میگم انقدر صبر میکنه تا بشه 20:03. دقیق هم سر ساعت حرکت کرد. اما اگر به همین دقت در مورد زمان رسیدن هم گفته باشه دیگه خیلیه. سر همین این دفعه گفتم ببینم واقعا دقیق سر 22:15 می رسه یا نه. باورم نمی شد وقتی رسیدیم لوزان ساعت من 22:14 دقیقه بود و ساعت نصب شده در ایستگاه لوزان دقیق 22:15.... آخه یعنی تو این سفر به این طولانی یعنی 2 دقیقه هم خطا نداشت؟ خدایا مگه میشه آخه؟ اینا کیند ما کی هستیم؟ تو ایران قطارهاش از زمان اراده راننده قطار برای حرکت تا خود حرکت واقعی، تو همین مرحله ساده یه 20 سی دقیقه ای خطا داره. طرف لنگاش لای دره، اون یکی آقاشون مستراحه الآن میاد، اون یکی نمازه جماعته هنوز تموم نشده، اون یکی فامیل رییس رجاست و تو ترافیک تشریف فرما هستند و به همین دلیل گفتند صبر بفرمایید تا حضور به هم برسانند و همین میشه که وقتی قطار داره راه میفته یه مشت ساک و لنگ لای دره یه عده هم دارند دنبال در قطار می دوند....

خوب با قرار گرفتن در این شرایط سخت که قطارای بلاد کفر اینجوریه و قطارای شرکت رجای مسلم اونجوری من دو تا راه بیشتر ندارم: یک اینکه سر خودم رو بکوبم به دیوار تا از این همه سختی برای درک موضوع راحت شم یا بگم "خاک تو سر شرکت رجا" که خوب ترجیحم به دومیه که به نظر آقا هم نزدیکتره....

مسخره نمی کنما!!! واقعا فکر می کنم بین مسلمان بودن (و نه اسلام که این آقای فیلترچی یهو قاطی نکنه) و بی نظمی یک رابطه مستقیم هست. من مکه و مدینه جاتون خالی مشرف شدم اونجا رو دیدم، دبی و استامبول هم بودم. آقا به نسبت این چیزی که اینجا هست، اونا هم هردمبیلند. و البته هم نگفتم هر کی کافره منظمه. گفتم که تنویر افکار عمومی کرده باشم و دوباره این آقا فیلترچی محترم قاطی بازی در نیاره....
.
.
.
.
زوریخ و بازل بودم. حالا کم کم می نویسم....

لوزانیات چهل و سوم

2011-05-22T12:22:00.000-07:00

برادر محمود خودمان را اینجوری نبینید که این روزها کرک و پرش ریخته. زمانی بود که کل ایران که چه عرض کنم کل دنیا از دست این بشر آرام و قرار نداشت. یک عده می گفتند بنده خدا روانیه و در مقابل یک عده دیگه می گفتند جسور و انقلابی و شجاع و کاریه. به هر حال هر چی که بود نتیجه کارای این برادر ارزشی و انقلابی این بود که ملت حتی نمی دونست دو ساعت دیگه چه اتفاقی قرار واسش بیفته چون این عزیز دل قصد داشت همه چیز و همه کس رو عوض کنه. ملت شب می خوابید صبح بلند می شد می دید نصف مملکت با نصف دیگه کلا جابجا شده و انگار مملکت رو شخم زدند.... یهو چند تا وزیر عزل دسته جمعی می شدند، دو سه تا وزارتخونه با چند تای دیگه ادغام می شد، اسم چند تا جا عوض می شد، چند تا اداره جدید درست می شد، نصف کارمندا از تهران بیرون می شدند، یهو یارانه ها می خواست هدفمند بشه، یهو چند تا صفر رو می خواست از پول ملی حذف کنه و حتی اسمش رو هم عوض کنه، یهو نرخ بهره بانکی عوض می شد و بانکا حتی بانک مسکن خود محمود یهو وام نمی داد، یهو اعلام می شد فردا تعطیله و این تغییرات سوق الجیشی و خلق الساعه حتی تا ساعت رسمی کشور هم کشیده بود که وقتی بلیط هواپیما می خریدی بالاخره نمی دونستی سر سال این ساعت لامصب جلو میره یا نمیره یا برای سفر کاری فلان روز تعطیل هست یا نیست بالاخره!!! کلا سرتون رو درد نیارم ملت خیلی لنگ در هوا بود در این دوران طلایی تاریخ ایران.... حالا البته این که ایران بود و مردم خودش بودند، برادرمون برای اینکه کل مردم دنیا هم همچین آروم نباشند و آب خوش از گلوشون پایین نره، هرچند وقت یکبار یه سیخی به یه کشوری حتی این اتریش بدبخت هم می رسوند که مبادا مردم دنیا بی نصیب باشند و لنگاشون یه دقیقه رو زمین بند باشه....

حالا مناسبت این چی بود؟ اینو گفتم که بگم برادرمون با این شرایط رو به یاد داشته باشید، از این موجود هردمبیل تر و غیرقابل پیش بینی تر، همین آب و هوای لوزانه. باورتون نمیشه صبح هوا آفتابی بود و به شدت گرم که ملت با این مایوهای غیر اسلامی در حال فسق و فجور و ایجاد زلزله در کنار ساحل بودند بعد یهو بعد از ظهر بارون گرفت به اون شدتی که من دقیقا ایمان آوردم آسمون حتما باید جر خورده باشه که اینجوری داره بارون میاد. فقط سیل نیومد. بعد وسط این بارون به این شدیدی یهو هوا آفتاب شد اما بارون با همون شدت و حتی بدتر داشت میومد تازه رعد و برق هم میزد!!! بعد هم یک ساعت بعد بارون بند اومد و کاملا هوا آفتابی و انگار نه انگار همین یک ساعت پیش بارون و رعد و برقی بود که نگو و نپرس.

البته انگار این جور آب و هوای به شدت متغیر لوزان برای خود مردم مقیم اینجا عادی و قابل پیش بینیه چون قبل از این اتفاقات یهو خیابون و کنار ساحل خالی میشه و فقط چند تا موجود بدبخت و سرخوش الکی ِ تازه به لوزان اومده عین من تو خیابونا ولند که اول خوشحال میشند که ببین عجب روز تعطیل خلوتیه. اما بدبختا خبر ندارند که یک ساعت بعد عین موش آب کشیده می شند....

حالا از انصاف نگذریم قیاسم اشتباه بود. همین آب و هوای لوزان به نظرم بهترین نعمت خدا به این مردمه. این روزها به اندازه تمام عمرم رنگین کمان دیدم و به اندازه تمام عمرم شش هامو از هوای معطر به خاک بارون خورده و بوی گل های بارون زده پر کردم.... جبران سال ها زندگی در سرب و کثیفی تهران و البته ذخیره روزهای آینده ای که شاید دوباره به تهران برگردم...
.
.
.
.
خدایا من بنده خوبی نبودم!! می دونم! واسه همین برای تقاس این همه گناه منو جهنم ببر اما به پاکی و بزرگیت قسم منو مجبور نکن که دوباره تو تهران زندگی کنم.... حالا اگر هم که یکهو نظرت عوض شد که منو ببخشی و بهشت ببری که دیگه چه بهتر و به خدا قول میدم بنده خوبی بشم.....

لوزانیات چهل و دوم

2011-05-17T08:07:00.000-07:00

16 می... در سکوت شبی آرام که خوشه ماه در آب می لرزید....تو بودی و شعر بود و من در اسارتی ناگزیر در این همه زیبایی...
.
.
.
.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فروریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب

لوزانیات چهل و یکم

2011-05-15T13:19:00.000-07:00

رنگین کمانی زیبا بعد از بارانی بهاری...
.
.
.
.
محو تماشا ماندم تا محو شد. مثل تماشای من....

لوزانیات چهلم

2011-05-14T12:56:00.000-07:00

یکی از بدترین اتفاقات زندگیت اینه که سرخوش روی دوچرخه وسط خیابون باشی و بعد در عرض چند صدم ثانیه بارون بهاری شدیدی با رعد و برق های وحشتناک شروع بشه و بعد ندونی که حتی به کجا باید فرار بکنی به جز اینکه سریعتر پا بزنی تا لااقل زودتر به مقصد برسی. وقتی به مقصد می رسی و حجم آبی که توی کفشت جمع شده و از تو شلوار و پیرهن و گوش و حلق و دهن و همه جات چکه می کنه رو مشاهده می کنی، می بینی که حتی اگر با لباس تو دریاچه شیرجه می زدی شاید باز سنگین تر تشریف داشتی....

در همین خیالات هستی که به یکباره یاد لپتاپ بیچاره توی کیفت میفتی..... اول از دیدن آب گرفتی شدید لپتاپ که بیشتر شبیه یک آکواریوم شده سکته می کنی ولی بعد می فهمی که یکی از خوبی های لپتاپ های IBM اینه که حتی وقتی آب ازش داره شر شر چکه می کنه، هنوز هم روشن می شه و کار می کنه.... خدایی این لپتاپ IBM من - اگه چشم نخوره و گوش شیطون کر- از سگ به صاحابش وفادارتره ..... خدایا من که ازش راضیم تو هم ازش راضی باش و عوض خیر بهش بده!

لوزانیات سی و نهم

2011-05-07T10:34:00.000-07:00

"پدرم انقدر ساده بود که آسته می رفت آسته میومد که گربه شاخش نزنه... ولی من درست ضد بابامم... من مدام شیلنگ تخته میندازم ولی به هیچ جایی نمی رسم دکتر! دارم فرو میرم! من دیگه به هیچ چی اعتماد ندارم! به هیچ چی اعتقاد ندارم! ... دکتر من یه موقعی فکر می کردم یک گهی میشم ولی هیچ پخی نشدم. چهل و خورده ای ازم گذشته بدتر آویزونم ..... آویزون! میگی چی کار کنم؟"

هامون - داریوش مهرجویی
.
.
.
.
اولین باری که "هامون" رو دیدم خیلی سال قبل تر بود. فیلمی سراسر گنگ با آن دکوراسیون و تیپ آدم های آخر دهه 60 که یادآوری آن سال های تیره مو رو به تن آدم سیخ می کنه.... اما حالا گنگ نبود ولی هنوز از دیدنش مو به تنم سیخ می شد. غیرمستقیم رنگ و بوی سال های آویزونی و فرو رفتن نسل قبل رو می شه توی این فیلم حس کرد... نسلی که خیلی شلنگ تخته داشت اما هیچ پخی نشد! تا ببینیم شلنگ تخته های ما، ما رو به کجا می رسونه....
.
.
.
.
چرا این سوییسی ها شلنگ نخته ندارند؟ چرا دست و پا نمی زنند؟ چرا صبح تا شب تقلا نمی کنند؟ چرا مدام سعی نمی کنند که خودشون رو به دیگران اثبات کنند؟

شعرخوانی ششم

2011-05-05T02:06:00.000-07:00

به خداحافظی تلخ تو سوگند ، نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ی ممنوع ، ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند ، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس ، هیچ کسی هم به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعر ها
عاقبت با قلم شرم نوشتند :" نشـــد !"

فاضل نظری

لوزانیات سی و هشتم

2011-05-04T15:00:00.000-07:00

نیمه شب...
صدای موج های بی قرار دریاچه ژنو....
صدای بادهای مداوم و خستگی ناپذیر لوزان....
صدای عشق بازی و بوسه های عاشقان در تاریکی های ساحل....
بوی تند الکل....
.
.
.
.
صدای رکاب های خسته یک دوچرخه سوار....

سفرنامه 23: پشت دریاچه شهریست...

2011-04-29T06:31:00.000-07:00

باز سفری ساده و بی مقدمه.... تا بندرگاه Ouchy لوزان پانزده دقیقه پیاده روی و بعد از آن یک فری (Ferry) و نیم ساعت بعد در اویان هستیم. در خاک فرانسه...

اویان برای لوزانی ها یک جور تکرار هر روزه است. وقتی کنار دریاچه ژنو میروی اولین چیزی که می بینی کوه های مقابلت در فرانسه هستند که در دل خود شهر کوچکی را جا داده اند به نام اویان و برای من بیشتر چون که هر روز که در کوچه محل زندگیم وارد می شوم مشرف به دریاچه است و اویان. گاه شب ها با دیدن چراغ های لرزان مردم آن شهر به خانه رفته ام... حالا بعد از تکرار هر روزه در چند ماه گذشته بالاخره به آنجا رفتیم... مهمترین بخش سفر شاید همین سفر دریایی با فری بود در دل دریاچه ژنو و سکوتی که در آن فقط صدای آب بود و منظره لوزان و سوییس در یک سمت و اویان و فرانسه در سمت دیگر. در فری هم همینگونه بود: یک سر پرچم فرانسه و سر دیگر پرچم سوییس....

کلا اویان خیلی کوچکتر از لوزان است. خود لوزان که کوچک باشد ببنید که اویان دیگر چیست!! همان مثل معروف مورچه و کله پاچه اش!تنها جای دیدنی اویان شاید همان خیابان قدیمی اش بود.....

اگرچه لوزان و اویان هر دو نزدیکند و فرانسوی زبان و خیلی مشابهت ها دارند. اما تفاوت ها باز هم مشخص بود. کثلا اویان کثیف تر از لوزان بود. یعنی به هر حال می شد گوشه ای خاکروبه یا زمین بایر و کثیفی دید. چیزی که در لوزان نمی بینی. کلا سوییس تمیز است.... یا مثلا در اویان به رسم فرانسوی ها کلی قنادی می توان دید در حالیکه در لوزان خیلی شیرینی پزی و قنادی کم است و مردم بیشتر شیرینی و کیک را در فروشگاه ها می خرند. اما اویان در هر راسته می توانستی یک قنادی ببینی. در لوزان بیشتر نان پزی وجود دارد که در کنار نان یک سری اقلام که شبیه شیرینی است می فروشند که قیمت در حد بنز الگانس با تعرفه 100 درصد است.... مردم هم انگار متفاوت بودند. فرانسوی ها حتی اگر مقیم نیمچه داهاتی به نام اویان باشندبه نسبت مردم سوییس کمی خودگیر و مغرور به نظر می آیند. حتی در برخورد مغازه دارها می توانی این را حس کنی. نمی دانم ولی زیاد می گویند که فرانسوی ها فکر می کنند به هر حال قدرتی هستند و برای عالم و بخصوص اروپا تخم دو زرده عنایت کرده اند و بابت همین کمی نژادپرست و خودبزرگ بین تشریف فرما دارند...

و در نهایت و از همه مهمتر اینکه اویان ارزان تر بود. بستنی قیفی از مغازه می خریدی و روی صندلی هایش به سمت دریاچه ژنو هم ولو می شدی باز هم قیمتش ارزان تر از قیفی های داخل فروشگاه لوزان بود... این سوییس لامثب نمی دونم چرا اینقدر گرونه :))) بابت یک قیفی ساده، پول خون ابوی مرحومش را طلب می کند.... بماند... این هم دوسه تا عکس از اویان که بگویم کجا بود و بگم که عادی بود... نمی دانم این نوع ساختمان ها دیگر برای من کاملا عادی است. یا شاید هم کلا عادی است!

.
.
.
.
دلم پاریس می خواهد!

سفرنامه 22: و اما برن.....

2011-04-17T00:48:00.000-07:00

دیروز صبح که بلند شدم خسته از امتحانات بودم و دیدم باید برم سفر و دو ساعت بعد برن (Bern) بودم!!! رفتن ارزان نیست اما از شرق تهران به غرب تهران رفتن آسان تر است در حالیکه فاصله لوزان تا برن 120 کیلومتر یا مثل تهران تا قم خودمان است... خیلی ها نمی دانند! برن پایتخت سوییس است! شهری قدیمی، دیپلماتیک و البته دیوانه وار امن و آرام در عین زنده بودن!

همیشه سفر برای من آرامش بخش ترین جزء زندگی بوده و سفر در سوییس آرامش بخش در عین هیجان انگیز. راستش برن در بخش آلمانی سوییس قرار داره و وقتی وارد شهر شدم انگار نه انگار اینجا سوییسیه که من این همه مدت توش زندگی می کردم. زبان و قیافه آدم ها آلمانیه و شهر کاملا ساختار متفاتی داره و انگار واقعا اومدی یک کشور دیگه. (من تو بخش فرانسوی سوییس زندگی می کنم)

در برن مهمترین جایی که سر زدم، خانه انیشتین در خیابان Kramgasse در محله قدیمی برن بود. انیشتین موقعی که سوییس بوده برای مدت طولانی در این خانه در برن زندگی می کرده و کار روی تئوری نسبیت را در همین زمان و در همین خانه انجام داده....

و بعد از ساعت ها گشتن شهر و زیارت سفارت ایران در سوییس که چند ساختمان آن طرف تر از سفارت انگلیس بود، تمام بعد از ظهر را در گوشه ای از برن قدیم کنار کلیسای قدیمی شهر که مردم شهر برای با هم بودن آنجا می آمدند گذراندم. با آنکه خارجی بودم اما آرامش بخش ترین لحظات سفر رو زیر باد خنک برن و صدای رودخونه و در کنار مردمی که انگار در زندگی هیچوقت طعم رنج و سختی رو نکشیدند و تمامی زندگی برای اونها آرامش سیاسی و رفاه اقتصادی بوده، گذروندم و همپای آنها غرق در موسیقی آب و مست در سبزی و نو شدن طبیعت، به گنجشک ها و کبوترها غذا دادم.....
.
.
.
.
واقعا یک روز دوست دارم از آدم های اینجا بخصوص دخترها و پسرهای اینجا بپرسم شما واقعا می دانید رنج در زندگی چیست؟ می دانید معنای سختی چیست؟ می دانید اعصاب خوردی و استرس یعنی چه؟ می دانید در ساده ترین مسایل زندگی گیر بودن یعنی چی؟ می دانید سایه جنگ یعنی چه؟ می دانید صف خرید دلار و سکه یعنی چه؟.....

انسانه ها - هجدهم

2011-04-13T18:02:00.000-07:00

بازی زندگی انگار دیوارهایی از غرور است که ما آدم ها را به بن بست دوری و تنهایی می کشاند و زندگی را بازی باخت-باخت می کند. اما اگر جور دیگری بازی کنی او را برنده می کنی و خود را بازنده. اما حالا می دانم باخت هر دومان بهتر از فقط برنده بودن یکیست.... لعنت به زندگی و بازی ها و بازیگرانش.....
.
.
.
.
نیمه شب 13 آوریل در گوشه ای از لوزان.... وقتی خون سیاه و ملتهب انتظار به زمین می ریخت، فقط تکرار می کرد:

Ça va? C'est bon? .....

لوزانیات سی و ششم

2011-04-03T06:06:00.000-07:00

و از تمامی نعمات خدا بر این مردم فقط یک آفتاب سوزان و یک گرمای هوا باقی مانده بود که از دیروز این نعمت الهی نیز بر اینان ارزانی داده شد تا مردمان شهر ندانند چگونه اینهمه زیبایی را مست شوند و زنهای شهر ندانند کدام لباس نیمه عریان را بپوشند تا در آغوش عاشقان سرمست خود، تشنه از لبان یار بنوشند و بوسه باران شوند....

برای اینهمه نعمت، چه شکرانه ای بالاتر از دوست داشتن و عشق ورزیدن در پیشگاه طبیعتی که همه زیبایی شده است؟
.
.
.
.
هرچه بیشتر این مردمان را می بینیم، کمتر می فهمم که چرا ما آنگونه زندگی می کنیم.....

لوزانیات سی و پنجم

2011-03-20T14:52:00.000-07:00

ده بار سعی کردم بنویسم ولی نتونستم.... هر جوری سعی کردم نشد. نوشتن برام خیلی سخت شده این روزها. نه این که حرف نیست. برعکس یه دنیا حرف هست. یه دنیا دیده ها و شنیده ها. برای همین دیگه نمی دونم از چی و از کجا باید شروع کنم به گفتن و نوشتن...

حرف دیگری نیست جز این آهنگی که در این تنهایی دوست داشتنی با شعرهای مصدق و فاضل نظری دارم گوش میدم.... ترانه ای برای الی با کوله باری از خاطرات گذشته که صفحه صفحه می گذرند.... چند ساعته دیگه سال داره تحویل میشه..... همین....

قطعه خوانی - بیست و دوم

2011-03-11T02:01:00.000-08:00

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

هرچه آغاز ندارد، نپذیرد انجام

*حافظ